www.wimjongman.nl

(homepagina)


De wederkomst van Saturnus - Deel 28: De terugkeer van Saturnus' heerschappij

1 februari 2022 - door Derek Gilbert

()

Deel 1 - Deel 2 - Deel 3 - Deel 4 - Deel 5 - Deel 16 - Deel 7 - Deel 8 - Deel 9 - Deel 10 - Deel 11
Deel 12 - Deel 13 - Deel 14 - Deel 15 - Deel 16 - Deel 17 - Deel 18 - Deel 19 - Deel 20 - Deel 21
Deel 22 - Deel 23 - Deel 24 - Deel 25 - Deel 26 - Deel 27

Tijdens de overgang van de Romeinse Republiek naar het Romeinse Rijk in de eerste eeuw voor Christus, riep de Romeinse dichter Vergilius de Gouden Eeuw van Saturnus aan om de "goede oude tijd" in herinnering te roepen, toen het leven gemakkelijker was, de mensen nobeler waren, en iedereen gelukkig was. Vergilius gebruikte die beeldspraak in zijn poëzie om te suggereren dat de neef van Julius Caesar, Octavianus, die uit een machtsstrijd met Marcus Antonius was gekomen om Caesar Augustus te worden, een terugkeer naar die gezegende tijd zou inluiden.

Maar de taal die Vergilius gebruikte zou u, als een alert lezer, moeten doen opstaan en opletten:

Nu het laatste tijdperk door Cumae's Sibyl bezongen
is gekomen en gegaan, en de majestueuze rol
van rondcirkelende eeuwen begint opnieuw:
Gerechtigheid keert terug, de oude Saturnus' heerschappij keert terug,
Met een nieuw ras van mannen neergezonden uit de hemel.
Alleen gij, bij de geboorte van de jongen in wie
Het ijzer zal ophouden, het gouden ras zal ontstaan,
Ontferm u over hem, kuise Lucina, 't is de uwe
Apollo regeert. En in uw consulaat,

zal dit glorieuze tijdperk, O Pollio, beginnen,
En de maanden beginnen aan hun machtige mars.
Onder uw leiding, wat er ook overblijft
van onze oude slechtheid, eenmaal weggedaan,
Zal de aarde bevrijd worden van eeuwigdurende angst.
Hij zal het leven van goden ontvangen, en zien
Helden met goden zien vermengen, en zelf
gezien worden door hen, en met de waarde van zijn vader
heersen over een wereld in vrede.

[...]
Neem uw grootheid aan, want de tijd nadert,
Lief kind van goden, groot nageslacht van Jupiter! (Nadruk toegevoegd)[1]

( )

De Romeinse dichter Vergilius

Vergilius' Ecloog IV diende ongetwijfeld een politiek doel. Kunstenaars en dichters hebben beschermheren nodig om hun rekeningen te betalen, en de Pollio genoemd in Vergilius' gedicht was Gaius Asinius Pollio, een politicus, redenaar, dichter, toneelschrijver, literair criticus, historicus, en soldaat. In 40 v. Chr. begon Pollio een ambtstermijn als consul, de hoogste gekozen functionaris in Rome, nadat hij had geholpen het Verdrag van Brundisium te regelen. Het pact bekoelde een groeiende rivaliteit tussen Octavianus en Antonius, twee van de drie leden van het Tweede Triumviraat, de mannen die de echte macht van de Romeinse staat in handen hadden. Aan de oppervlakte was Vergilius' gedicht propaganda voor de nieuwe regering, een lofzang op een nieuw tijdperk van vrede en welvaart na decennia van onrust en burgeroorlog die zijn hoogtepunt bereikte met de opkomst en val van Julius Caesar.

Op een dieper niveau verwijst Vergilius' gedicht echter naar een verloren profetie van het orakel van Apollo in Cumae, een Griekse kolonie in de buurt van Napels, over een terugkeer naar een tijdperk dat eindigde toen Jupiter Saturnus onttroonde - of, in bijbelse termen, toen God de zondvloed zond. De nieuwe Gouden Eeuw zou worden ingeluid door een messianistische figuur, een kind dat goddelijk zou worden en zou heersen over een wereld in vrede.

Maar de aarde had dat verhaal al eens eerder meegemaakt en had intens geleden onder het "nieuwe ras van mannen die uit de hemel waren neergezonden" vóór de zondvloed. Zij waren de machtige mannen van weleer, die in de Hebreeuwse Geschriften "Nephilim" worden genoemd, en "Rephaïm" door de oude Hebreeën en hun buren - halfgoden, halfgoddelijke helden, vereerd in de godsdiensten van Griekenland en Rome.

Voor degenen die bekend zijn met het achtergrondverhaal van Genesis 6, de invloed van de Wachters/Titanen en Nephilim/"helden" op de latere Griekse en Romeinse godsdienst en de rol van de duistere god Saturnus/Shemihazah in het leiden van de opstand van de Wachters, is Vergilius' gedicht opzienbarend. Keken de heidenen uit de klassieke tijd werkelijk met verlangen en nostalgie terug naar de wereld van vóór de zondvloed? Blijkbaar wel. En dit verlangen om terug te keren naar de Gouden Eeuw is vandaag de dag nog steeds levend.

Ecloog IV is de bron van een uitdrukking die u waarschijnlijk nu in uw portemonnee of tas draagt. Charles Thomson, secretaris van het Continentaal Congres van 1774 tot 1789 en ontwerper van het Grootzegel van de Verenigde Staten, plaatste de Latijnse zin novus ordo seclorum("nieuwe orde der eeuwen") onder de onvoltooide piramide op de achterkant van het zegel. Dat is een losse bewerking van regel 5 uit het gedicht van Vergilius: Magnus ab integro seclorum nascitur ordo ("de majestueuze rol van omcirkelende eeuwen begint opnieuw").[2]

Thomson bewerkte ook de andere Latijnse zin op de achterkant van de zegel van Vergilius. Annuit cœptus, ontleend aan De Georgica Boek I, regel 40, betekent in wezen: "De Voorzienigheid begunstigt onze ondernemingen."[3] De vraag is natuurlijk wie werd bedoeld met "De Voorzienigheid." Ik ken Thomson's hart niet, dus het is mogelijk dat hij de God van de Bijbel bedoelde. De andere, belangrijkere, vraag is welke betekenis anderen aan dat symbool toekennen. Hoewel vrijmetselaars ontkennen dat het Oog van de Voorzienigheid een van hun symbolen is, en er geen bewijs is dat Thomson vrijmetselaar was, werd het Alziend Oog in 1797,[4] zo'n vijftien jaar nadat het Grootzegel werd aangenomen, erkend als vrijmetselaarssymbool - hoewel de twee ogen "parallelle gebruiken zijn van een gemeenschappelijk icoon."[5]

( )

Tom Horn heeft de occulte symboliek van het Grootzegel ontleed in Zeitgeist 2025 en Bron: Zenith 2016, dus ik zal u daarheen verwijzen voor een grondig onderzoek van de verborgen betekenis ervan. De keerzijde, de meest relevante van de twee, kreeg een nieuw belang toen het werd toegevoegd aan de achterkant van het dollarbiljet in 1935. Dit werd geïnitieerd door vice-president Henry Wallace, 32e-graadse Schotse Rite Vrijmetselaar, wiens collega 32e-graadse Vrijmetselaar, president Franklin Roosevelt, de opdracht gaf dat de achterkant van het Grootzegel aan de linker achterkant van de dollar zou worden toegevoegd en de voorkant aan de rechterkant, waardoor de indruk werd gewekt dat de mysterieuze piramide en het Oog van de Voorzienigheid de belangrijkste symbolen van de Verenigde Staten waren.[6]

Zoals Tom in Zenith 2016 schreef, was hun betekenis duidelijk voor Wallace en andere adepten:

Wallace zag de onvoltooide piramide met het alziende oog dat erboven zweeft op het Grootzegel als een profetie over de dageraad van een nieuwe wereld met Amerika aan het hoofd. Wanneer de Verenigde Staten hun positie als de nieuwe hoofdstad van de wereld zouden innemen, schreef Wallace, zou de Grote Architect terugkeren en zou het alziende oog metaforisch boven op de piramide van het Grote Zegel worden aangebracht als de voltooide "apex stone". Om dat te laten gebeuren, schreef Wallace in 1934: "Er zal een meer definitieve erkenning van de Grote Architect van het Universum nodig zijn voordat de topsteen [sluitsteen van de piramide] eindelijk op zijn plaats is aangebracht en deze natie in de volle kracht van haar macht in de positie is om het leiderschap onder de naties op zich te nemen bij het inluiden van 'de Nieuwe Orde der Eeuwen'."[7]

Hoewel het begrijpelijk is dat een New Ager als Henry Wallace zou kijken naar Virgilius' poëzie en de symboliek die het inspireerde als profetie die vervuld moet worden, begonnen zelfs christenen Virgilius' vierde Ecloog als profetie te interpreteren in de vroege vierde eeuw, door er een voorspelling in te zien van de op handen zijnde geboorte van Christus.[8] Lactantius, een vroegchristelijke schrijver en religieus adviseur van de Romeinse keizer Constantijn, is wellicht degene die als eerste deze lezing van het gedicht voorstelde. [9] In zijn Divinae Institutiones (De Goddelijke Instituten), beschreef Lactantius Vergilius' gedicht als een profetie van de terugkeer van Jezus voorafgaand aan Zijn duizendjarige heerschappij.[10] Ongeveer een eeuw later, stelde Augustinus van Hippo dat het duidelijk was dat Vergilius een authentieke profetie had herhaald, uitgesproken door de Cumaeïsche Sibyl.[11] Dit geloof was wijdverspreid tot in de Middeleeuwen, met veel geleerden door de eeuwen heen ervan overtuigd dat Vergilius een legitieme prechristelijke profeet was.

Het lijkt erop dat zijn reputatie zich verspreidde vanuit de heidense wereld. De geschriften van Vergilius werden gebruikt als orakels in een praktijk die de Sortes Vergilianae ("Virgiliaanse Loten") werd genoemd. Dat was een vorm van waarzeggerij door het interpreteren van willekeurig gekozen passages uit de werken van de dichter, op dezelfde manier als sommige christenen betekenis lezen in Schriftgedeelten die worden geselecteerd door de Bijbel te openen en de eerste verzen te lezen die bij de hand komen. Het is bekend dat tenminste vier Romeinse keizers (en tenminste één usurpator) probeerden de toekomst te voorspellen door middel van de poëzie van Vergilius. Zelfs in de zeventiende eeuw raadpleegde de Engelse koning Charles I, op aanraden van de dichter Abraham Cowley, de Aeneis in december 1648 terwijl hij gevangen werd gehouden door troepen loyaal aan Oliver Cromwell.[12] De verzen die Charles koos voorspelden niet veel goeds, en de afgezette koning was zeker binnen een jaar dood.

( )

Michelangelo's Cumaean Sibyl

De kwestie hier is niet of Vergilius accuraat de toekomst voorspelde (en zo ja, waarover), maar dat geleerde mannen en vrouwen hebben geloofd dat zijn woorden bovennatuurlijk geïnspireerd waren voor meer dan tweeduizend jaar. Het geloof dat Vergilius' woorden in Ecloog IV afkomstig waren van de Cumaeïsche Sibille gaf ze meer geloofwaardigheid. In het begin van de zestiende eeuw, plaatste Michelangelo afbeeldingen van vijf van de Sibyls op het plafond van de Sixtijnse Kapel van het Vaticaan, naast de Hebreeuwse profeten Jona, Jeremia, Ezechiël, Joël, Zacharia, Jesaja, en Daniël. De heidense vrouwen waren blijkbaar opgenomen om het feit te verbeelden dat de Messias voor alle mensen was gekomen en niet alleen voor de Joden. Tijdens onze rondleiding door het Vaticaan in 2018, was het zelfs voor mijn ongetrainde oog duidelijk dat Michelangelo de voorkeur gaf aan het schilderen van de gespierde mannelijke vorm; alle Sibyls zijn krachtig gebouwd, en om een kunstcriticus te citeren, zijn schilderij van de Sibyl van Cumae is "bedoeld als een weergave van een oude vrouw op leeftijd, maar ze ziet eruit als een Olympische hamerwerper!"[13]

Haar gespierde lichaamsbouw weerspiegelt misschien de diepgaande invloed van de Cumaeïsche Sibille op de collectieve identiteit van Rome. (Aan de andere kant kan het ook gewoon iets onthullen over de persoonlijkheid van Michelangelo). Het valt niet te ontkennen dat de Cumaeïsche Sibille een sleutelrol heeft gespeeld in de vroege geschiedenis van Rome, of tenminste in de verhalen die de Romeinen over hun geschiedenis vertelden. Volgens de legende waren de boeken van orakels die de Romeinse regering leidden, verkocht aan Lucius Tarquinius Superbus, de semi-legendarische laatste koning van Rome die regeerde tussen 535 en 509 v. Chr. (net na de verovering van Babylon door Cyrus de Grote), maar moest koning Tarquin nog overtuigd worden:

Er wordt gezegd dat tijdens de regering van Tarquinius de Romeinse staat nog een ander wonderbaarlijk geluk ten deel viel, dat hem was verleend door de gunst van een god of een andere godheid; en dit geluk was niet van korte duur, maar gedurende het hele bestaan van het land en heeft het dikwijls voor grote rampen behoed.

Een zekere vrouw, die niet uit het land afkomstig was, kwam bij de tiran om hem negen boeken met Sibyllijnse orakels te verkopen; maar toen Tarquinius weigerde de boeken te kopen voor de prijs die zij vroeg, ging zij weg en verbrandde drie ervan. En niet lang daarna bracht zij de overige zes boeken mee en bood aan om deze voor dezelfde prijs te verkopen.

Maar toen zij haar voor gek verklaarden en haar bespotten, omdat zij voor het kleinere aantal boeken dezelfde prijs vroeg als voor de meerdere, ging zij weer weg en verbrandde de helft van de overgebleven boeken; toen zij de overgebleven boeken meebracht, vroeg zij er hetzelfde bedrag voor. Tarquinius, die zich verwonderde over de bedoeling van de vrouw, liet de wichelaars komen en vroeg hen wat hij moest doen. Deze wisten door bepaalde tekenen dat hij een door God gezonden zegen had verworpen, en verklaarden dat het een groot ongeluk was dat hij niet alle boeken had gekocht, en raadden hem aan de vrouw al het geld te betalen dat zij vroeg en de orakels te achterhalen die er nog over waren. Nadat zij hem de boeken had overhandigd en hem had opgedragen er goed voor te zorgen, verdween de vrouw uit het midden der mensen.[14]

De Sibyllijnsche boeken werden in den tempel van Jupiter op den Capitolijnschen Heuvel bewaard onder de hoede van mannen, door den Romeinschen Senaat gekozen. Het aantal mannen dat de leiding had over de orakels groeide in de loop der tijd van twee naar tien tot vijftien, maar hun opdracht bleef ongewijzigd - zij raadpleegden de boeken op aanwijzing van de Senaat om te weten te komen welke godsdienstige riten nodig waren om onheil af te wenden en onheilspellende voortekenen zoals kometen, vallende sterren en aardbevingen te voorkomen.

Aangezien werd aangenomen dat de eerste verzameling orakels was verzameld op de berg Ida in West-Anatolië (Turkije), ongeveer twintig mijl ten zuidoosten van Troje, kunnen we een pad zien waarlangs riten en godheden uit het Oosten naar Italië kunnen zijn gebracht. In een vorig artikel noemden we een verdrag uit de late Bronstijd tussen de Hettitische koning Muwatalli II en Alaksandu van Wilusa (Troje) dat verwees naar een "goddelijke waterloop", een ritueel middel om in contact te komen met de goden van de onderwereld. Dit verbindt de religieuze praktijken van de Egeïsche wereld met het oude Hurrische cultuscentrum te Urkesh en suggereert dat de Hurriërs, via contact met het naburige Indo-Europese Luwische volk in het westen, enige invloed hadden op de religie van de Trojanen. De Luwiërs vestigden zich in de Bronstijd in een groot gebied van zuidelijk en westelijk Klein-Azië, waaronder het gebied rond Troje.[15] De Trojaanse held Aeneas werd door Caesar Augustus en de vier Romeinse keizers die na hem kwamen, als voorvader geclaimd.

Dus, hoewel we geen specifiek bewijs hebben om de overdracht van de Hurriaanse religie naar Rome te bevestigen, zijn er bevestigde contacten tussen de Hurrianen, Hettieten, Luwiërs, Amorieten/Phoeniciërs, Grieken, en Romeinen. En elk van deze culturen had een pantheon met aan het hoofd een storm-god die zijn vader als koning der goden had vervangen, die op zijn beurt de hemel-god had vervangen of afgezet.

Godheid Sumerië/
Akkad
Hurriërs Syrië Kanaän Fenicië Hittieten/
Luwiërs
Grieken Rome
Hemel-god Anu Anu Anu Ilib (?) Baal Shamem Anu Ouranos Caelus
Schepper-god Enlil Kumarbi Dagan El Baal Hammon Kumarbi Kronos Saturnus
Storm-
god
Marduk Teshub Hadad Baal Baal Tarhunz Zeus Jupiter

Nu, hier worden de dingen vreemd: We merkten hierboven op dat de Sibyllijnse boeken bewaard werden in de tempel van Jupiter Optimus Maximus op de Capitolijnse heuvel. De heuvel, één van de zeven waar Rome beroemd om is, dankt zijn naam aan één van de andere stichtingsmythes van Rome: Toen tijdens het bewind van Tarquinius Superbus, of mogelijk van zijn voorvader Tarquinius Priscus, de fundering voor de tempel werd opgegraven, ontdekten arbeiders een perfect bewaard gebleven onthoofd hoofd.[16] Vreemd genoeg werd dit geïnterpreteerd als een goed voorteken, een teken van Rome's toekomstige grootheid. Latijn voor "hoofd" is caput, vandaar Capitolium, de naam van de tempel van Jupiter, en Capitolijnse Heuvel. Omdat Tarquinius Superbus uit Rome werd verjaagd voordat de bouw voltooid was, werd de tempel gewijd door de eerste consul van de nieuwe Romeinse republiek, Horatius Pulvillus, op 13 september 509 v.Chr.[17]

( )

Artist's afbeelding van de Tempel van Jupiter Optimus Maximus op de Capitolijnse Heuvel

Tarquinius Superbus begon met de bouw van een tempel voor Saturnus aan de voet van de heuvel die vroeger zijn naam droeg, de inwijding wordt traditioneel gedateerd op 497 v. Chr.[18] Omdat men geloofde dat Saturnus de heerser was van de lang vervlogen Gouden Eeuw, werd hij geassocieerd met rijkdom, en daarom werd de schatkist, Rome's reserve van goud en zilver, bewaard in Saturnus' tempel. Het lijkt erop dat tegen de tijd dat de terugkeer van de Joden naar Sion in de late zesde eeuw voor Christus in volle gang was, het beeld van Saturnus voldoende was gerehabiliteerd om een prominente plaats in de stad te verdienen, ook al was hij "van zijn zetel verdreven door Jupiter".

Er zijn hier een paar interessante en relevante punten te maken. Ten eerste, zoals je waarschijnlijk al geraden hebt, is het woord "capitool", dat een gebouw aanduidt waar een wetgevend lichaam bijeenkomt, afgeleid van de Capitolijnse heuvel in Rome. In tegenstelling tot wat je zou kunnen denken, werd het gebouw waarin het Amerikaanse Congres vergadert niet het Capitool genoemd omdat dergelijke gebouwen zo werden genoemd. Toen het werd ontworpen, was het niet gebruikelijk in de Amerikaanse koloniën, of waar dan ook, om een vergaderplaats voor een wetgevende macht "het Capitool" te noemen:

Toen het Capitool in Washington werd gepland en de naam kreeg, was Virginia de enige Amerikaanse staat (en vermoedelijk de enige politieke eenheid waar dan ook) die op dat moment die naam gebruikte voor de zetel van zijn wetgevende macht en voor andere regeringszaken die er handig bij konden worden ondergebracht. Elders in dit land was State House de gangbare naam, en het was al vrij vroeg gebruikelijk in de Engelse koloniën (met inbegrip van Virginia toen Jamestown de zetel van het koloniale bestuur was)[19].

Het door Pierre Charles L'Enfant ingediende ontwerp voor de nieuwe Amerikaanse federale stad noemde het gebouw voor de wetgevende tak van de regering "Congress House". Thomas Jefferson drong aan op het volgen van het voorbeeld van zijn thuisstaat Virginia, dat zijn wetgevend gebouw in 1699 "het Capitoll" (sic) had genoemd.

Een laatste getuigenis van Jeffersons visie op de stad is te vinden in de correspondentie tussen hem en L'Enfant. Jefferson noemde het gebouw waarin het Congres zou worden gehuisvest consequent het "Capitool", terwijl L'Enfant het net zo consequent "Congresgebouw" noemde. De Romeinse toespeling die tweeënnegentig jaar eerder in Williamsburg was ontstaan, zou bewaard blijven.[20]

Dus, door de invloed van Thomas Jefferson, werd het gebouw dat het nieuwe wetgevende orgaan van de Amerikaanse republiek huisvestte genoemd naar de tempel van de storm-god, Jupiter, die op zijn beurt werd genoemd naar een afgehakt hoofd dat werd gevonden tijdens de bouw van de tempel en dat voorspoed voorspelde voor de groeiende stad-staat Rome.

Als je christen bent, stoort je dat dan niet een beetje?

Volgende: Amerika's Tempel

Eindnoten

[1] Virgil, Eclogue IV . The Internet Classics Archive , http://classics.mit.edu/Virgil/eclogue.4.iv.html, retrieved 4/12/21.

[2] John D. MacArthur, “Original Source of Novus Ordo Seclorum.” Great Seal , https://www.greatseal.com/mottoes/seclorumvirgil.html, retrieved 5/28/21.

[3] John D. MacArthur, “Original Source of Annuit Coeptus.” Great Seal , https://www.greatseal.com/mottoes/coeptisvirgil.html, retrieved 5/28/21.

[4] S. Brent Morris, “The Eye in the Pyramid.” A Page About Freemasonry , http://web.mit.edu/dryfoo/Masons/Essays/eyepyr.html, retrieved 5/28/21.

[5] Ibid.

[6] Thomas R. Horn, Zenith 2016 (Crane, Mo.: Defender, 2013), p. 133.

[7] Ibid., p. 134.

[8] Craig Kallendorf, The Protean Virgil: Material Form and the Reception of the Classics (Oxford, UK: Oxford University Press, 2015), p. 51.

[9] Ibid.

[10] Lactantius, Divinae Institutiones VII.24. https://www.newadvent.org/fathers/07017.htm, retrieved 4/16/21.

[11] Ella Bourne, “The Messianic Prophecy in Vergil‘s Fourth Eclogue.” The Classical Journal , Apr., 1916, Vol. 11, No. 7 (Apr., 1916), pp. 392–393.

[12] John Aubrey, Remaines of Gentilisme and Judaisme , J. Britten (ed.) (London: W. Satchell, Peyton, and Co., 1881), pp. 90–91.

[13] “The Prophets and Sibyls of the Sistine Chapel.” Italian Renaissance Art.com , https://www.italian-renaissance-art.com/Prophets.html#gallery[pageGallery]/6/, retrieved 4/19/21.

[14] Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities IV.62.1–4. https://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Dionysius_of_Halicarnassus/4C*.html, retrieved 4/16/21.

[15] “Petty States in Western Asia Minor.” Luwian Studies . https://luwianstudies.org/petty-states-in-western-asia-minor/, retrieved 4/18/21,

[16] Lukáš Surý, The Temple of Jupiter Optimus Maximus in the Archaic Age (Bachelor’s thesis: Masaryk University. Brno, Czechia, 2012), p. 10.

[17] Ibid., p. 5.

[18] Robert E. A. Palmer, Rome and Carthage at Peace (Stuttgart: Franz Steiner, 1997), p. 63.

[19] George W. Hodgkins, “Naming the Capitol and the Capital.” Records of the Columbia Historical Society, Washington, D.C. , 1960/1962, Vol. 60/62 (1960/62), p. 37.

[20] James D. Kornwolf and Georgiana Wallis Kornwolf, “The Creation of the Federal City: Washington.” Architecture and Town Planning in Colonial North America: Vol. 3 (Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2002), p. 1552.

Bron: The Second Coming of Saturn Part 28: The Return of Saturn's Reign » SkyWatchTV