(homepagina)

Droom van een atheïst - april 2013

Ik ben opgegroeid als atheïst. Volkomen goddeloos. Zelfs niet eens agnostisch.
Geen goden, feeën, kerstman of konijntjes, vermoedelijk helemaal niets!
Ik zag al de moeite en verwarring die het veroorzaakte en wilde er niets mee te maken hebben.
Ik zie christenen altijd vechten en debatteren, en dat het altijd huichelaars zijn.
Ik zie New Agers niet een echt idee hebben van wat ze nu eigenlijk geloven, en ronddraaien in cirkels.
Ik zie al die andere religies met hun hoofd op een muur bonzen, en daarmee krijgen ze alleen maar koppijn.
Ik wilde er geen deel aan hebben en nog steeds niet.

Maar ik had een droom/visioen toen ik 15 was, dat mijn leven veranderde, maar niet eerder dan ongeveer een jaar geleden werd het effectief, en volgens de droom zal het na morgen, wanneer ik 44 wordt, in vervulling gaan.

Ik was 15, nog een kind, en vroeg me af waar het allemaal over ging, aangezien alles zo volkomen zinloos was en zonder reden of een doel.

Als zijnde een atheïst was dit het meest zinloze leven dat men kan leven... zo leeg zonder doel of betekenis.

En net als alle kinderen had ik een doel nodig en betekenis.

Dus de droom/visioen

Het was 28 september in 1984. Die dag zal ik nooit vergeten, want het is de dag dat mijn leven gewoon uit mijn handen werd genomen, en ik realiseerde me dat niemand van ons echt een keuze heeft, maar slechts een keuze geregisseerd door degene die de keuzes maakt.

Ik herinner het me zo duidelijk, zittend op mijn bed die nacht, kijkend door het raam naar de sterren. Mij afvragend waarom ze er waren, voor welk doel ze dienden, indien ze van toepassing waren op iets. Ik herinner me deze vraag ook voor mezelf: wat was mijn doel, had ik een doel, of was het allemaal zinloos, een illusie, zinloos en dood?

Die nacht lag ik op mijn bed, en vroeg me nog steeds af waar het allemaal over ging, en ik had dan een droom, of een visioen, niet zeker wat het was, maar het was ongelooflijk levendig. Ik was er, kon voelen, horen, ruiken.

Waar was ik gebleven? (Houd in gedachten dat ik op dat moment zelfs nog nooit naar een bijbel of een religieus boek had gekeken. Dus wat ik zag was niet eerder binnengekomen)
Het ene moment lag ik op mijn bed, in een half wakker half slaap toestand, een trance zou je het kunnen noemen. Die toestand waarin je nog steeds bewust bent, maar ook niet meer bewust. Ik merkte dat ik ongeveer 200 meter in de lucht opsteeg, een lucht die niet de lucht was zoals wij die kennen. Ik keek rond in shock. Ik was er. Dit was geen droom. Ik raakte in paniek op het eerste gezicht, omdat ik dacht dat ik dood was, en voor zover ik weet, ik was er.

Na het aanvaarden aan deze 'schok' was ik in staat om me heen te kijken, waar ik was, en wat ik zag, een horizon die zich uitstrekte om me heen in alle richtingen, die er eigenlijk niet was, met het meest ongelooflijke landschap dat ik ooit heb gezien. Geen majestueuze scène op aarde komt dichter bij dit verbazingwekkende. De reikwijdte was eindeloos, solide en echt.
Uitgestrekte jungles, parken, majestueuze machtige bergen, oceanen ter grootte van de aarde zelf, en meren zo groot als oceanen.
Watervallen honderd kilometer hoog, machtige rivieren vol met leven, kristalhelder, de bomen, kleine en grote, kleurrijk, gedetailleerd, elk uniek en sommige vol met bloemen met kleuren levendig en helder, sommige vol fruit met rare vormen en tinten.

ALLES leefde, in een leven dat het LEVEN was, niet alleen maar levende dingen, levende wezens, ze waren niet alleen in leven; ze WAREN het leven in zijn essentie, elk blad, grassprietje, schepsel en vis, vogels en reptielen, waren niet ALLEEN levend, maar alsof het leven van hen UITGING.
Dit machtige en majestueuze landschap ging maar door en door.

Waarvan ik dacht dat het kleine heuvels waren in de verte, bleken machtige bergketens te zijn, die de Himalaya maakten als een slecht bedachte grap, ter vergelijking.
De waterval onmiddellijk aan mijn linkerzijde bij aankomst daar... WOW... lag op (zoals later bleek) meer dan 300 kilometer afstand van waar ik zweefde, en zelfs op die afstand was het zo volkomen schitterend, het stijgt omhoog en omhoog, boven ooghoogte, omhoog als een rivier. Hij daalde langs de zijkant van een 'kleine' (in vergelijking met sommige van de andere bergen daar) 100 kilometer hoge rotswand, vallend, stromend, majestueus, met het tonen van regenbogen in zijn machtige damp.

Ik zou kunnen doorgaan over de details, maar ik ga verder met het hoofddeel, en dat HIJ stond of 'zweefde', naast me, wat me tot op dat moment niet was opgevallen.
Ik draaide me naar rechts, en... wow... er was een man van wie ik meteen WIST dat hij de schepper was van alles wat ik zag.
Ik wist zijn naam niet. Ik wist dat hij verantwoordelijk was voor alles.
Hij was ongeveer 1.80 meter lang, gemiddelde gestalte, sterk, heel soepel. Hij had een air van autoriteit over zich, als een machtige strijder die iedereen kon verslaan, maar met gemak, en dat WIST, maar hij was toch nederig en zacht en niet trots.
Zijn haar was wit, maar niet vanwege de leeftijd, meer een symbool van een wit soort zuiverheid. Net als een rechter een witte pruik draagt als symbool. Maar dit haar was geen pruik. Het was zijn eigen haar.

Hij droeg een soort gewaad, niet ouderwets, ook niet modern. Net als een koninklijk staatsgewaad. Over zijn borst, van de rechterschouder naar de linkerheup, een rood-paarse sjerp van ongeveer van 15 centimeter breed, doorweven met gouddraad.
De mantel met een lengte net boven zijn enkels. Hij had sandalen aan. Maar ook niet ouderwets. Meer met een moderne uitstraling. Maar kijkend naar zijn voeten zag ik er gaten in. Vervolgens met een schok, zag ik zijn handen. Die hadden ook gaten, alleen bij de uiteinden van zijn polsen, elk gat was ongeveer een centimeter breed. Er was geen bloed en het waren geen fysieke wonden of verschrikkelijk om te zien. Ze werden gedragen als een statussymbool, een teken, en meer dan een vervelende wond. Ik had de drang om te knielen, maar ik realiseerde me dat ik geen ledematen had om te knielen.

Dus ik keek naar hem, WETENDE dat hij elke gedachte kon lezen, en wist dat het mijn bedoeling was om te knielen als ik het zou kunnen.

Hij wist het.
Hij glimlachte naar me, de vreugde glinsterend in zijn ogen, ogen zo blauw, goud, groen, alle kleuren, vuur... ogen van vuur, zoals een opaal van prachtige schittering.
Hij leek uit te stralen echte vriendelijkheid, geluk, totale rust, een volslagen en machtig gezag.
Je voelde op je gemak bij hem, en toch ook zo nederig.
Eindelijk zei ik tegen Hem (nou ja, ik dacht dat): "U bent God?"
Hij zei gewoon: "(IK BEN)"

Ik dacht bij mezelf: "Dit kan niet echt zijn. Er is geen 'God'. Ik ben me dit alles aan het verbeelden. HET MOET zijn..."
Hij glimlachte nog breder, alsof dat mogelijk zou zijn, alsof hij geamuseerd was over mijn eenvoudige, maar zekere geloof in niets. Het was geen hatelijke genot dat hij voelde; het was meer zoals je zou lachen naar een peuter die iets leuks heeft gezegd.
Hij zei, wetend van mijn onrust en gedachten: "Kom, ik laat ik je jou bestemming zien", terwijl we begonnen ons te verplaatsen door deze 'lucht' die geen lucht was, zwevend met wat ongeveer 60 km per uur leek. Ik was in staat om de snelheid waarin we ons verplaatsten te meten, omdat we zweefden over een soort van snelweg met bomen erlangs geplant op regelmatige afstanden.

Het was een dubbele snelweg, in tweeën gedeeld door een rivier. De rivier was ongeveer 40 meter breed, helder als kristal, puur en zo uitnodigend. Ik had de drang om erin te gaan zwemmen om de een of andere reden, hoewel ik niet echt een vast lichaam had.
De snelweg was ongeveer 15 meter breed aan elke zijde van de rivier. En op een afstand van ongeveer 200 meter van elkaar waren er bruggen.

Er waren mensen daar beneden ons, gewone mensen, sommige gekleed in moderne kleding, sommige in gewaden zoals toga's, sommige droegen niets anders dan het licht... als dat mogelijk is. Alle mensen waren, zo leek het, ongeveer 25 jaar of zo, gezond, levendig,sterk en echt.
Ik zag ook kinderen, spelend in de rivier, lachen en van de bruggen in het water springend. Lachen, veel gelach en vreugde. Het leek deze geweldige plek helemaal te doordringen. Hier en daar onder de mensen die ik zag waren wezens, ALS mensen, maar anders. Groter, krachtiger, toch zacht! Pratend tegen de mensen, wandelend met hen, een aantal droegen boeken en andere dingen. Ze lijken les te geven, en ook te worden geleerd. Alsof ze zelf ook leren!

(Deze, zo bleek, waren engelen, en nee, ze hadden GEEN vleugels). Ik zag bankjes, tafels, geplaatst langs de rivier onder de bomen. Mensen en de soortgelijke wezens zaten en praatten, glimlachend, lachend, sommige in diepe gedachten of in gesprek. Sommigen zijn luchthartig, sommigen zijn serieus, alsof ze een aantal nieuwe openbaringen overwegen, die ze hadden gekregen.
Al met al was het grote drukte, maar toch een zeer ontspannen gezicht.

De bomen zelf waren geweldig. Machtige takken, die majestueuze luifels van leven vormden over de rivier en de er onder staande banken. Ik zag fruit in de bomen, goud, groen, oranje, paars, blauw, allerlei kleuren. Mensen plukten de vruchten hier en daar en aten die terloops op, alsof het was een 'gewoonte' was, en er waren geen restjes. Er waren geen pitten of vellen die over bleven.

Mensen keken naar ons als we voorbij zweefden. Ze zwaaiden en lachten naar ons beiden, ja, ik was erg zichtbaar voor hen. Ik was niet zeker hoe ik terug moest zwaaien, want ik had geen lichaam om me te bewegen.
Jezus, of Yeshuah, of hoe je hem wilt noemen, zwaaide terug, glimlachend, lachend, vreugdevol en in vrede met zijn schepselen.

Ik keek naar voren, van wat er voor ons lag. Ik zag velden. Zich uitstrekkend achter elkaar. Ik zag lichten hier en daar, bezaaid op deze velden.
Ik vroeg: "Jezus, wat zijn die lichten?" Hij zei: "Dat zijn steden, of dorpen. Woningen en knooppunten van handel!" "Handel," dacht ik? Wat voor nut heeft commercie op deze plaats?
Hij keek naar me en glimlachte, en zei: "Je zult het weten op de duur, zie, daar is onze bestemming," zei Hij, en wees in de richting naar het einde van de snelweg.

Ik keek, heel ver vooruit, het leek duizenden kilometers, in de verte. Er was een helder licht, als een schitterende zonsopgang, multi-kleurend, met onbeschrijflijk uitstralende kleuren, en de muziek... je kon de muziek voelen in je. Het was overal, toch was ik me er eigenlijk niet van bewust, tot ik me erop concentreerde. Harmonie, pure harmonie, stijgend van de ene strofe naar de volgende, met het bereiken van een crescendo, alleen om te verdwijnen in de volgende fase, opbouwend naar een climax, maar die nooit bereikend, muziek zonder ritme, zonder einde, tijdloos, eeuwig, puur.
Ik was stomverbaasd, niets op aarde was zoiets als deze muziek van kleur gemengd met geluid, had ik een lichaam, dan zou ik zijn ontploft in pure vreugde bij slechts vijf seconden blootstelling aan deze eeuwige symfonie. Ik was erdoor omringd vanaf het moment dat ik aankwam, maar niet eerder dan op het moment dat ik mijn focus erop zette.

Ik was bevangen...

Ik zei (of dacht) in een verdoofde verwondering: "WAT IS DAT?"
Hij glimlachte en zei gewoon: "DAT... is de hoofdstad, waar mijn vader woont, en waar we nu heengaan."
Dus gingen we verder. Hij sprak tot mij de hele tijd, maar ik was er niet echt bij met mijn aandacht. Ik was volkomen opgetogen over waar we naartoe gingen, probeerde mezelf te verliezen in het eeuwige lied. Ik wilde het lied zijn, om er een mee te worden. Maar hoe ik het ook probeerde, ik kon niet helemaal de doorstroming ervan begrijpen.
Het veranderde van het ene moment op het andere, altijd overlopend in een nieuwer en uniek vers, en net als ik dacht dat ik het 'had', en op het punt stond om mee te neuriën, mengde het zich en veranderde in iets nieuws, en geen twee strofen werden OOIT herhaald, elk was uniek, elk een meesterwerk, elk om nooit meer te horen, alsof er steeds nieuwe coupletten werden gemaakt en gemengd in het geheel, altijd maar door bouwend, altijd groeiend, altijd nieuwer, altijd volkomen zonder beschrijving.

Hij bleef spreken tegen mij, vertelde me over de gebeurtenissen die zouden komen in mijn leven, hoofdpunten van veranderingen in mijn komende leven. Ik was me maar half bewust van wat hij zei, maar hij wist dat ik verloren was in het lied.
En dit was de reden waarom hij wachtte, tot ik verloren was in het lied om het me dan te vertellen. Omdat alles wat hij me vertelde over mijn komende leven zou zijn vergeten op mijn bewuste niveau, als een half herinnerde droom. Maar als elke gebeurtenis werkelijk plaatsvond in mijn leven, zou de herinnering aan de oppervlakte komen, als een levendige deja vu, en het zou allemaal duidelijk zijn, en als dat gebeurde zou ik het WETEN, goed of slecht, alles als een onderdeel van het plan.

We reisden wat leek dagen, of uren, of minuten, het is moeilijk om over tijd te praten op een plaats die geen tijd heeft. Hij legde mijn hele leven uit voor me, vanaf de conceptie tot de geboorte, tot het huidige (dat moment, toen ik 15 was) tot aan het einde, dat nu nog slechts een paar jaar vooruit is nu de gebeurtenissen doorgaan in hun volgorde.

Morgen wordt ik 44. DAT jaar is CRUCIAAL voor mij (en voor de wereld als geheel). De vraag is waarom? Nou, het is iets wat Hij zei toen we bij de hoofdstad kwamen. Ik zal het daar straks over hebben, want ik wil eerst de hoofdstad beschrijven, het is VERBAZINGWEKKEND, en een expressie van een werk van het hoofdgebouw en krankzinnig architectuur ... (krankzinnig zoals in GEWELDIG, niet gek). Naarmate we dichterbij kwamen, werd de muziek niet 'luider', het bleef op hetzelfde volume, ongeacht waar je was. Maar het getoonde licht dat daarmee gepaard ging, werd steeds briljanter.
De kleuren stroomden mee met de muziek, elke golf van een sprankelend vuur, kleur als vuur, weefde zich door de geluiden als ze uit het centrum kwamen, als een explosie van gechoreografeerd vuurwerk bij de muziek. De geluiden waren de kleuren, en de kleuren waren de bron van het geluid.

Het centrum, waar de schittering van afkomstig was leek nog honderden kilometers verderop, nog steeds als die onmogelijke horizon die geen horizon was, en op dit punt bereikten we de rand van de hoofdstad, en WOW...
Ik zag de eerste gebouwen. Bescheiden, echt! Redelijk 'simpel', vergeleken met wat ik verderop zag. Maar zelfs deze 'simpele' structuren beschaamden alles op aarde.
Neem het basishuis bijvoorbeeld, de minste van de eenvoudige gebouwen. Ik concentreerde me in het bijzonder op één gewone, om in mijn geheugen te branden, wat het minste was waartoe de creatieve krachten van de bouwmeester in staat waren. Het was ongeveer ter grootte van uw gemiddelde huis hier op aarde.
Het werd gebouwd van pure elementen.

Het waren geen stenen of cement, geen legeringen of mengsels. Elk deel van dat gebouw was een puur element. Bijvoorbeeld, de ramen, omlijst met rijke ebbenhoutachtige stof, doorschoten met goudaderen.
Elke ruit was, dit lijkt wel pure diamant, of kristal. De muren van het huis waren als een soort maansteen, ondoorzichtig, maar solide. Licht stroomde in en door de wand zelf, als een glasvezelkabel in haar feitelijke toepassing.
Het licht werd genomen van rondom en uitvergroot door het hele huis. De ramen breken het licht in prachtige kleuren en versieren het interieur met regenbogen van fantastische tinten, die de muren dan absorberen, en ze vergroten het licht, en sturen deze naar buiten om te stromen, naar het huis ernaast, waar het proces zich gaat herhalen, langs elk huis, alle delen van deze geweldige visuele weergave, en het versterkte het naar zijn hoogtepunt, alleen maar om het weer mee te sturen naar de volgende woning, en de volgende...

Ik was volkomen verbijsterd. WAT een ontwerp, en de geest die dit geweldige idee van optische schittering bedacht, moet ondoorgrondelijk zijn.
Ik keek naar de Maker ervan naast me, verbaasd over hoe briljant Hij was, dat zelfs de 'eenvoudigste' van zijn gebouwontwerpen duizenden lichtjaren verder waren dan de meest briljante geesten op de aarde.
Ik bezag hem met een steeds toenemende respect en ontzag. Hij keek naar me en glimlachte weer, genietend van het moment, zoals je zou genieten van de blik op het gezicht van je kind als hij met ontzag iets ziet waar zijn vader tijd en moeite aan heeft besteed bij het bouwen, ALLEEN voor jou, een soort trots van vakmanschap, en tevredenheid over een welgedane taak.

Ja, hij genoot van het maken van al deze constructies, hij geniet echt van het maken van dingen, en vindt het heerlijk om zichzelf uit te dagen in elke uniekheid van het volgende, en elk van de verbazingwekkende eenvoudige complexiteit.
Hij is een kunstenaar zonder vergelijking, en houd in gedachten, dit was slechts een van zijn 'SIMPELE' ontwerpen, er waren veel meer verbazingwekkende dingen te zien toen we op weg gingen naar het centrum van de hoofdstad. Ik nam mijn aandacht weg van dit ene huis, en zag met ontzag, nogmaals, HOE de 'buitenwijken' werden ontworpen.
Geen twee huizen waren hetzelfde, elk had zijn eigen unieke ontwerp, en toch, echt ieder huis, sommige dicht bij de andere, en weer wat verder uit elkaar, wanneer gezien vanuit de lucht waar we waren, paste in een grootser patroon.

Hebt u ooit een geometrisch figuur gezien? Ontwerp en structuur zonder einde?
Het was iets als dat.

De voorsteden werden geweven in een steeds groeiend patroon van extreme orde, en geen twee straten, of huizen, waren hetzelfde, maar alles bij elkaar passend in een geweldig groots kunstwerk. De echte kleuren van de huizen, zilver, goud, platinum, marmer van alle tinten, ebbenhout, koper, kristal, diamant, amethist, pristrine, zelfs een soort paars metaal wat ik niet kon benoemen, alles weefde samen om zich tot een geweldig tapijt van ontwerp te vormen.
Sommige enkel, sommige dubbel, sommige triple, en dat waren gewoon de buitenste gebouwen, de 'simpele', en het licht stroomt door elk huis, van huis tot huis, stromend vanuit het centrum, een stroom van gevraagde kleuren en geluid stroomt door de huizen in een steeds veranderende spiraal van verbazingwekkende complexiteit, verlichting van de hele scène in een caleidoscoop van opperste verbazing.

Ik kon het allemaal gewoon niet begrijpen. Ik keek weer naar mijn Schepper, met ontzag, en hij genoot van het moment, hij wees zelfs op een aantal unieke onderdelen van het ontwerp, zoals de manier waarop de rivier die we al die tijd hadden gevolgd werd geweven door de buitenwijken in grote spiralen, verweven waterwegen, elk huis had een klein deel van deze rivier die stroomt in de buurt, erbij of er onderdoor, bij het voeden van het geheel.

De hoofdrivier stroomde rechtdoor, omringd door het meest majestueuze landschap dat ik ooit heb gezien, parken, fonteinen, bosjes van bomen geplant in fantastische patronen, afhankelijk van de grootte en kleur, alles geweven rond de rivier die de belangrijkste thema was, alles stroomde uit de rivier, en de rivier stroomde vanuit de bron, de TROON.

Daar, in de verte, boven de huizen, was een gebouw, anders dan al de andere in grootte. Maar het was ook gemakkelijk te herkennen als een troon.
Moeilijk uit te leggen, tenzij je echt ziet! We reisden verder en verder, met het volgen van de rivier, richting het centrum, waar het licht en geluid zijn bron had.

We begonnen hogerop stijgen, we bereikten, ik schat, ongeveer tien kilometer hoogte. Hij deed dit zodat ik een deel van de lay-out kon begrijpen, en dan, vanaf die hoogte lag de stad uitgestrekt schijnbaar voorgoed, ik kon de rand ervan NIET zien. We waren nu dicht bij het centrum, slechts een paar honderd kilometer verderop.
Ik keek nog maar eens, vol ontzag, want ik zag iets van het totale ontwerp. Het was inderdaad een geometri, een zeer organische geometri. Spiralen in steeds toenemende complexiteit, kleuren met verbazingwekkende tinten en levendigheid stroomde majestueus door elke 'wijk', zich mengend met het geheel in een eindeloze dans van een ongelooflijk ontwerp en afwerking.

De rivier, nog steeds rechtdoor vloeiend richting het centrum, de zijrivieren geweven in en uit de 'wijken' als een blauw-zilveren traliewerk, geweven in het grootse design als de draden van een complex borduurwerk.
En overal mensen, VEEL mensen, en engelen, en miljoenen kinderen. Lopen, spelen, en ze hebben een geweldige tijd. Geen tranen, geen kreten, allemaal gelukkig en allemaal met een absolute uitbarsting ervan. De kinderen, ik zeg je, het koninkrijk van de hemel IS van hun. Er zijn er zo veel van hen daar.
Maar aangezien er 30 miljoen abortussen per jaar zijn, is dat niet echt verrassend. Ik keek om me heen. Ik zag verder een 'lege' plek in de reeks van majestueuze spiralen en parklandschap. Een veld, een cirkel, van puur goud, als een gebied van gepolijst glas, als een heldere ongerepte kleur. Het was ongeveer 200 kilometer in diameter. Het was transparant, ik kon de rivier er onderdoor zien stromen, vanonder de structuur in het centrum, het gebouw dat OOK een troon was, en ongeveer twee kilometer hoog leek. We begonnen te dalen, ernaartoe.

Geleidelijk aan steeds dichter en dichter, het veld was leeg, geen ding beroerde het, geen vogel vloog daar, net alsof het 'Gereserveerd' was voor iets, onaantastbaar, klaar tot op het moment voor het gebruik ervan. De Maker en ik kwamen naar beneden, zweefden dichter en dichter bij de troon, en dit is het rare gedeelte, toen we dichter bij de troon kwamen, ofwel wij werden groter, OF, de troon werd kleiner, ik ben niet zeker wat. De troon was wit, zuiver wit doorschoten met aders van goud als vuur.
Solide, eeuwig, en toch... Het was ook een constructie, een woning. Ik kreeg er nooit een verklaring van, behalve om te beseffen dat het ook een 'Administratief' gebouw was, als een gerechtsgebouw, een zetel van het parlement, zoiets.

We stelden ons vlak ervoor op. Ik probeerde het aan te raken, en toen realiseerde dat ik me dat ik geen lichaam had, als zodanig. Maar ik voelde iets, als een zuiverheid, een ontzagwekkende kracht van opperste gezag, zoals de plaats waar ALLE beslissingen worden genomen en alle zaken eindigden.
Dit is waar het echt serieus voor mij werd. Daar 'STOND' ik, aan de voet van de troon. Wetend dat ik er al eerder was geweest, als een enorme MASSALE Deja Vu trof het me allemaal tegelijk. Ik herkende deze zee van vuur, van gouden glas. Ik wist van deze troon. Ik wist het over dit hele veld, maar WAAR... WANNEER?

Mijn Schepper keek me aan, alsof hij stond te wachten tot de realisatie om me volledig te treffen. Hij glimlachte niet op dat moment. Hij was nogal serieus, alsof hij wilde dat ik het zou onthouden, het moment, van toen dat ik daar eerder was geweest, en was gewoon geduldig aan het wachten tot het geheugen vorm zou krijgen.
Na het realiseren dat ik er geweest was, voordat ik zei: "Heer, Schepper. (Ik wist niet hoe ik hem anders moest noemen op dat moment). Ik weet het, ik ken U. Ik weet dat nu... Ik heb U gezien, deze plek, deze troon, deze zee van vuur/glas. Ik ben hier geweest, met U, maar... wanneer? Het lijkt niet zo lang geleden, en toch... HOE? Hij keek me aan met een lichte grijns, hij keek een beetje trots naar me op een bepaalde manier, en zei: "15 jaar geleden in aardse tijd zat je bij mij op mijn schoot, daar op die troon. Je was een kind, vol leven, vragen en nieuwsgierigheid. Je was vers in mijn gedachten, geschapen bijna een ogenblijk ervoor, in het leven geroepen op aarde, rechtstreeks door mijn geest zelf. Je bent erg te vroeg geboren. Je wilde niet blijven in eerste instantie, dus heb ik je hier gebracht om een paar dingen uit te leggen, en je een keuze te geven. Maar eerst moet ik je terugsturen en je vertellen dat je tijd nog niet daar was, je had een bestemming te vervullen en als je was gebleven, zou je het nooit zien gebeuren. Als een kind kon je het niet begrijpen, zodat je terugkwam, nogal koppig, zou ik eraan kunnen toevoegen. "

Hij bleef, ondanks mijn blikken van... [Wat is er gaande???]. "Dus heb ik geduldig uitgelegd, terwijl je stuiterde op mijn knie, de vreugde die jou wachtte, en miljoenen anderen, ALS je terugging en leefde vanuit je geplande bestemming! Ik heb je gezegd dat de beloning voor teruggaan de moeite waard zou zijn, en meer dan verbeelding. Je keek me aan met babyblauwe ogen, die vragen waarom, ogen die vergelijkbaar zijn met de mijne. Ik vind blauw mooi, mijn favoriete kleur, zoals de jouwe ook is." (Ja, ik houd van blauw, altijd al, en ik kwam daar erachter waarom).

Hij ging verder met te zeggen: "15 jaar geleden in aardse tijd wilde je niet in dat lot delen, je bleef proberen om je lichaam te verlaten, klein en broos als het was, je wilde hier zijn met mij, je 'Papa', zoals je me noemde, vanuit het diepst van je onschuldige kinderlijke geest.
Hoe heerlijk vond het, om te horen dat je me zo noemde. Ik ben je "papa". Ik ben immers ieders "Pappa" als zij zich het alleen maar zouden realiseren, en via jouw uiteindelijke beslissing om terug te keren en je leven te leven, vele miljoenen willen dit."

Ik vroeg hem, nogal stomverbaasd: "Dus, ik stierf als een kind, gewillig, stervend, DAAROM dus kon ik hier zijn met U?"
Hij zei: "Ja, twee keer is je dat daadwerkelijk gelukt, en vele andere keren probeerde je het ook om erin te slagen om je eigen hart te laten stoppen door een daad van jou eigen wil. De eerste keer dat ik je terugstuurde na een korte toelichting. De tweede keer... Ik wist dat je terug zou komen, want ik was degene die de nieuwsgierigheid en pure koppigheid in je plaatste om een volledige uiteenzetting van de feiten te krijgen. Je hebt een onderzoekende geest, die ik heb gemaakt VOOR het doel van je bestemming, het zal zeer nuttig zijn in de komende dagen, maar ook, het zal een belemmering zijn bij tijden, maar dat is waarom ik je een geest gaf als deze, om een 'Overwinnaar' te zijn.

Een 'overwinnaar'? Ik zei: Wat is dat? Hij glimlachte breed en wees met zijn hand naar de zee die zich voor ons uitstrekt tot aan de 'horizon'. "Zie je dit gebied, deze zee van glas? In een paar decennia zullen jij en miljoenen anderen hier zijn, en ja, je zus en dochters, ook. (dochters, zal ik DOCHTERS hebben??) Ze zullen allemaal hier zijn, springend en dansend van vreugde, als het hoogtepunt van de hele schepping bekend is gemaakt aan allen.
Ik vroeg hem: "Dus ben ik hier al geweest, en koos ervoor om terug te gaan zodra u had uitgelegd waarom ik terug moest gaan?"

Hij zei: "Ja, Ik was erg trots op je, je bent een vechter, je geeft nooit op, hoewel je de neiging hebt om gemakkelijk te worden ontmoedigd, maar je komt ook steeds weer overeind en gaat door. DAT is de reden waarom ik trots op je ben. Je valt en faalt, en probeert het opnieuw en opnieuw. Het gaat er niet om hoeveel vaak je faalt waar ik op let, maar hoe vaak je weer opstaat en doorgaat.
DAT is karakter, en karakter is alles wat belangrijk en essentieel is voor wat er komt nadat je leven op aarde is voltooid. "
Ik keek hem aan en zei: "Huh?" (Nogal dom zou ik eraan kunnen toevoegen)

Hij grijnsde alleen maar en zei: "Er komt een moment, heel snel, een paar decennia vanaf nu in aardse tijd, bij alles wat je hebt geleerd, en alles wat je zult leren zal haar betekenis krijgen. Je denkt dat je hier allemaal zult zitten blij te zijn op deze plek en nietsdoen voor altijd? NEE, je moet je werk hier doen, plaatsen om toezicht op te houden, administratie, overheid, allemaal erg druk zijn, en beslissingen nemen die nodig zijn, van mensen met karakter, mensen die door het vuur zijn gegaan en geslagen, en... Mensen die wijs zijn, sterk, veerkrachtig, standvastig, in een woord: overwinnaars "

Hij ging verder met te zeggen: "Nu weet je waarom je me nooit hebt gekend, behalve als een kind. Weet je waarom? Want in alle dingen die je hebt meegemaakt de laatste 15 jaar, ben je gegroeid in karakter, zonder de 'druk' van religie, je vocht steeds door, je zwakke broze lichaam overwon, en groeide sterker, de ziektes die het gevolg waren van een vroeggeboorte werden overwonnen, je overwon de woede en verdriet van je moeder, je overwon de onophoudelijke pesterijen op school, de pesterijen en de fysieke mishandeling, gewoon omdat je 'anders' was, je doorzag de leugens op tv, je hebt nooit rommel gekocht, de misleidingen, je bleef doorgaan, altijd met vragen, kijken, lezen en zoeken, omdat je diep van binnen WIST dat er meer was in dit leven dan het oog ziet, en diep van binnen, was het zaad dat ik daar had geplant toen jij en ik ons gesprekje hebben gehad, en nu je vandaag hier bent, met het beantwoorden van je vraag ten volle, weet dan dat alles niet tevergeefs was, het leven heeft een doel, veel groter dan je je ooit kunt voorstellen."

Ik stond daar, dit alles opnemend, het leek plotseling allemaal heel logisch, alle moeite waar ik in was geweest. De verwonding, de pijn, de wanhoop, de overwinningen, opnieuw en opnieuw, een cyclus van nederlagen, gevolgd door overwinningen, en vervolgens weer door nederlagen, en vervolgens weer door overwinningen.
Ik was altijd alleen, had nooit een vriend, maar ik bleef doorgaan, ik WIST... hoewel ik eigenlijk 'geloofde' in niets... dat ik verkeerd was, op de een of andere manier in dat 'geloof', wat na alles geen geloof was, maar een veronderstelling.

Hij stond daar, liet het allemaal bezinken, en het allemaal in elkaar passen, en legde veel uit van wat in mijn jeugd was gebeurd, de vroege vormende jaren van het fundamentele karakter, wat ik nodig zou hebben in de komende drie decennia, toen hij op het punt stond om me te waarschuwen.

Hij zei: "Kom met me mee, daar..." We gingen allebei naar de troon, en we zaten er samen op, uitkijkend over de zee van citroengeel vuur, gloeiend in een ontzagwekkende majesteit, leeg voor nu.
(Ik zát eigenlijk niet, aangezien ik geestelijk was, geen lichaam als zodanig, maar zo krijgt je een idee)

Hij wees naar een plek in de buurt van de voorkant van de troon, iets naar rechts ervan en zei: "Weet dit als een feit, in minder dan 4 decennia vanaf nu in aardse tijd, zul JIJ, met je twee dochters, daar staan, op die plek, je zult springen en schreeuwen in de overwinning, met vreugde, blijdschap, je armen om je kleintjes heen, waarmee ik je zal zegenen op het juiste moment, en daar zul je eindelijk alles begrijpen waar je doorheen zult gaan in de komende 35 jaar. Achter je, om je heen, zullen veel, veel mensen zijn, die er alleen maar zullen zijn vanwege jouw woorden, wat je zegt, en vanwege het moment dat je ze zei. Niemand zal je kennen, je zult niet op een podium staan, in een film of in een boek voorkomen. Enkel jouw woorden, zullen zich verspreiden en een impact hebben op vele levens. Daar staande, daar waar ik heen wijs (Hij hief zijn hand op en wees naar de exacte plek waar ik zal staan binnen drie decennia of zo vanaf nu), ik zal je de anderen bekend maken, degenen die zijn er omdat je ervoor kiest om te blijven en door te vechten. Ik zal ze allemaal je naam laten weten, en dan kun je de rest van de 1000 jaar doorbrengen met hen allemaal te ontmoeten, in het delen van uw persoonlijke getuigenis, en het horen van dat van hen. Het zal een geweldige tijd voor jou zijn, je zult volkomen verbaasd zijn, gewoon door wie je bereikte met je woorden, en hun effect.

Er gebeurt niets voor niets. Je woorden, geboren in het vuur van pijn en beproeving, zal vele levens raken, en ook veel levens redden, en de reden waarom ik je dit nu zeg... "
(Hij werd plotseling heel ernstig. Zijn glimlach van vreugde over de toekomst, die de herinnering aan deze gebeurtenis vervaagde, en het heden kwam opnieuw naar voren. En met een traan?... in zijn ogen, en een verdriet kon ik alleen van opzij zien.)

Hij vervolgde: "In de komende jaren zul je proberen om me te vinden, hier, daar, je zult kijken en zoeken, je zult kerken proberen, drugs, alcohol, feestjes, vrienden, allemaal op zoek naar mij, proberend uit te vinden waar ik gevonden kan worden op de aarde. Je vergeet het meeste van wat ik je vandaag heb verteld, tot op de dag vóór alles komt om door te geven, en je ware bestemming begint, wat zal beginnen in je 44ste jaar."

(DAT is morgen, ik wordt 44, en ja, het is slechts NU, de dag ervoor, dat ik me nu elk woord herinner dat hij tegen mij zei op die dag zo lang geleden, tot aan vandaag kon ik alleen maar stukjes terughalen, en de plek zelf, NIET de waarschuwingen of de details)
Hij ging verder: "Ik in de komende jaren... dan zul je begeren om te sterven, je zult zulke diepe wanhoop ervaren, zo'n verdriet, zoveel pijn. Het vuur zal je sterker en sterker smeden met elke beproeving. Drie keer zul je proberen om je leven te nemen, wat ik zal voorkomen, drie keer zul je overleven, en weer opstaan en doorgaan, weer, elke stap, dichterbij het einde. "

"Je zult sterven aan jezelf, je zult sterven aan deze wereld, je zult uiteindelijk sterven aan de 'Noden' van de menselijke liefde, en het bevinden als onbetrouwbaar en wispelturig. Je weet op het einde dat alleen MIJN liefde zeker is, en alleen waar Ik op kan worden afgerekend. En op die dag zul je gaan als een leeuw, onverschrokken, dood voor de wereld, met vertrouwen alleen in Mij, en dat is de reden dat ik zal je laten dwalen, om uit te vinden voor eens en altijd zoals Salomo ooit deed, dat ALLES, afgezien van mij, ijdelheid is. En daarin ligt echte kracht, en moed, en wijsheid, en met die drie attributen gesmeed IN jou door het vuur van het leven zelf, zul je weer voortgaan in je 44 jaar, en zoveel leugens vernietigen, zoveel halve waarheden die je op het pad zult opruimen, gewoon met je woorden, de waarheid, door te leven, en velen zullen volgen, maar niet jou, ze zullen de WAARHEID volgen die je geleerd hebt op de harde wijze. Niemand zal ooit weten wie je bent, tot die dag, de dag dat ik alles zal vertellen, in het front van een enorme menigte, je prestaties, zowel van jou en de vele andere krijgers die hetzelfde gedaan hebben, samen met jou. Je zult je beloning dan ontvangen, niet eerder. Dus, ga nu, terug naar de aarde, en ik zal in elke stap met jou zijn, ik zal je elke stap begeleiden, en ik zal niet toestaan dat een enkel haar op je hoofd zal worden geschaad.

Er zullen veel aanvallen op je leven zijn door de boze. Ik zal je beschermen. Zie je hen daar?" (Hij wees over het veld, en er zweefden boven het gebied twee engelen, heel groot, grimmig, sterk, bijna 2 meter breed bij de schouders, tenminste 5 meter lang, elk verkleed als een krijger, met een 3 meter lang slagzwaard in een met juwelen bezette houder, klaar voor alles)
Deze twee zijn bij je geweest sinds de geboorte, ze zijn je beschermers, in de dagen van je bestemming zul je ze persoonlijk kennen, maar tot die tijd zullen ze verborgen blijven, voor jou, en voor anderen, maar NIET voor de krachten van de duisternis, die zullen vluchten naar links en rechts vanwege hun uiterlijk, dus geen kwaad zal ooit naar je toe kunnen komen, je moet in leven gehouden worden ten koste van alles, zelfs tegen je eigen pogingen om je leven te beëindigen, je kunt zelfs geen schade toebrengen aan jezelf, wat je ook zou willen.

(Aangezien nu blijkt, ik probeerde mezelf te doden drie keer, en elke keer is het mislukt, overdosis, niets, wakker worden een week later en me geweldig voelend, mezelf tot de dood drinken? ... Nup! ... Ik viel altijd flauw of braakte het allemaal uit, auto-ongeluk? crashte met meer dan 130 km per uur tegen een betonnen paal, die de auto als een brandend wrak achter liet, hetzelfde, ik werd uit de auto gegooid toen die vlam vatte, geen haar verschroeid, en zelfs geen krasje, dat was mijn laatste poging, ik gaf het proberen om mezelf te doden daarna op, het had geen zin.)

Hij keek me dan recht in de ogen, met zijn verbazingwekkende ogen van multi blauw vuur en zei:
"(Mijn naam) ...in de eerste jaren na dit gesprek, zul je nog maar slechts delen herinneren van wat ik heb gezegd. Hier en daar zal ik een korte flits van herinnering toelaten, tijdens de donkere tijden, als je die het meest nodig hebt!
Maar voor het grootste deel van je beslissingen, fouten, en regelrechte opstand, zal het uit je eigen wil voortkomen. Maar ook zij zijn een deel van wat je moet leren. Je zult zelfs erg boos op me zijn, enkele jaren tijd, wanneer je me niet kunt vinden in een kerk of de doctrines, drugs of boeken of seminars. Je zult zelfs de dag vervloeken dat je geboren werd, en je woede en verdriet zal leiden tot een aantal vreselijke fouten, maar die zelfde fouten zullen je vormen, je boosheid en je verdriet zullen je "Mij niet laten vinden", maar in feite zal het je Mij laten vinden op het einde.

Een week voordat je 44 wordt, zal de laatste test komen. Je familie zal je verloochenen en zich tegen je keren, en op dat moment maak je een definitieve beslissing (wat ik deed), die je in staat zal stellen alles te herinnering wat ik je op een dag heb verteld, om opnieuw aan de oppervlak te verschijnen, voordat je 44 wordt, en als je dat doet, begin daarmee, voor je 44 jaar zal alles wat je ooit geleerd hebt op zijn plaats komen. De wereld zal zeer donker worden, mensen zullen sterven en de hoop verliezen. WEES de hoop voor hen, en vertel ze dat ze een 'Abba' hebben, dat ik hier ben voor hen, en dat niets in hun leven zomaar is gebeurd voor niets, zo houd ik alle gebeurtenissen, en elk leven, goed en echt in de palm van mijn hand. Ga nu, en ik zal je hier weerzien, in iets minder dan 4 decennia van je tijd, vanaf nu.

Dan... BOEM... zomaar... opende ik mijn ogen, en keek op de klok naast mijn bed. Ik was voor wat uren leek te duren, of dagen, maar er slechts ongeveer vijf minuten voorbij waren. En trouw aan Zijn woord vergat ik bijna alles wat hij zei, tot op vandaag. Nadat ik het opschreef kwam er steeds meer terug in mijn herinnering over dit evenement.

Het laatste jaar is voor mij moeilijk geweest. Heel, heel hard! Ik zal niet in details treden, maar de gebeurtenissen van mijn leven alleen al in de laatste 12 maanden voorafgaand aan vandaag, de laatste dag van mijn 43 jaar was de laatste fase. Ik ben nu dood voor deze wereld. En gaat door me heen wat ik me nu kan herinneren van die gebeurtenis 28 jaar geleden. Ik kan zien waarom.

Er is een grote en angstaanjagende afgrond waar we voor staan. Vele miljoenen sterven, oorlogen, dood, verlies van hoop! Onze hele manier van leven, onze hele beschaving, zal zich binnenkort ruïneren. Dan, wanneer de lichten het helderst schijnen, is wanneer de duisternis valt. De duisternis valt snel. Voor het midden van volgend jaar. Ik kan niet goed zien wat het is. Ik weet alleen dat ze verwoestend zijn, en permanent, als... Het einde van de westerse beschaving, voor altijd.

Een ander ding waarvan ik weet dat er gaat komen. ER ZAL GEEN WAARSCHUWING ZIJN. Niemand zal het voorspellen. GEEN profeet zal ervoor waarschuwen. Niemand zal het weten, tot op de laatste paar seconden.
Het komt wel SNEL en plotseling als wereldschokkend. GEEN waarschuwing, zelfs niet van de Heer.

De enige aanwijzing die ik heb gekregen met betrekking tot het begin van het einde is, dat het zal gebeuren op een gewone dag. Een dag net als alle andere! Geen verandering, geen "gevoel" van naderend onheil, gewoon een plotselinge en schokkende VERANDERING, en niets zal ooit nog hetzelfde zijn.

Ons tijdperk eindigt, gewoon, zomaar, DAT. (knip van de vingers)
Dan volgt de verandering, deze verwoestende wereldschokkende evenementen, en komt de oogst!

Dan, vóór het jaar 2020, komt het definitieve einde. Mij werd verteld dat ik het zou zien, de terugkeer. Het is aan het eind. Ik kreeg ook te horen dat ik de leeftijd van 50 jaar niet zou halen in mijn huidige lichaam. Ik ben morgen 44. Dat is het jaar dat mijn bestemming werd verteld over al die jaren van ontberingen, domme fouten, geleerde lessen, en een karaktervorming zou plaats vinden in de toepassingen.

We hebben, ik voel het, nog maar een paar weken van 'Normaal' leven over.
Wanneer de verandering komt, zal het iedereen treffen, helemaal onverwacht.

Ze zijn al niet meer waakzaam vanwege de 21 december campagne, ontworpen door de media, om dat te bereiken.
Nu hebben ze een hele wereldbevolking die zich zelfs geen beetje zorgen maakt over voorspellingen of profetieën of voorgevoelens.
Iedereen slaapt, zoals gepland... "En de zondvloed kwam op een dag dat ze het niet wisten, en hen allen wegnam"... als in de dagen van Noach, zo zal het weer zijn, en zo IS het eigenlijk al... NU!

Bron: RAPTURE CODE - Visions &

printen??? spaar papier en inkt.