Klimaat: De nieuwe god van linkse Christendom

Dr James Wanliss, Associate Professor in de Natuurkunde aan het Presbyterian College, heeft een boek geschreven; The Green Dragon, over hoe de milieubeweging eigenlijk ernaar streeft omte komen tot “de wederopbouw van een heidense wereld orde” en met “afwijzing van de christelijke spiritualiteit.” Wanliss voert aan dat de milieu-beweging “is een religie met een visie van zonde en berouw, hemel en hel. Het heeft zelfs een speciale woordenschat, met woorden als ‘duurzaamheid’ en ‘CO neutraal.’ De gemeenschap is organisch voedsel. De sacramenten zijn seks, abortus, en als al het andere faalt, sterilisatie. De heiligen zijn Al Gore en het Intergovernmental Panel on Climate Change, IPCC”

“Zowel belijdende protestanten als rooms-katholieken dragen bij aan een schuld voor de huidige politieke puinhoop over de opwarming van de aarde en andere hysterie,” zo stelt hij. “Als de kerk zich niet had afgewend van het evangelie van Jezus Christus zou het onwaarschijnlijk zijn dat de Groene Draak in staat zou zijn geweest om de giftanden zo diep in ons leven te laten binnendringen.”

Grote Amerikaanse religieuze groepen die betrokken zijn in de “klimaatverandering” campagne zijn de Nationale Religieuze partnerschap voor het milieu, de katholieke campagne over klimaatverandering, het Evangelische Environmental Network en het Evangelical Climate Initiative.

Dr E. Calvin Beisner, nationaal woordvoerder van de Cornwall Alliantie voor het rentmeesterschap van de schepping, identificeert de evangelische linkse Ron Sider als een belangrijke figuur achter de Evangelical Environmental Network en het Evangelical Climate Initiative. “Hij is voor meer dan dertig jaar druk aan het uitoefenen voor de herverdeling, en een wereldwijde verdrag dat wordt aangeprezen om de wereldwijde opwarming te bestrijden maar is niets anders als een uitoefening in herverdeling van rijkdom,” zegt Beisner.

Sider, is ook oprichter en voorzitter van Evangelicals voor Sociale Actie, en de auteur van Rijke christenen in een tijdperk van honger.

Richard Cizik, die diende voor tien jaar als Vice President voor de overheid zaken bij de National Association of Evangelicals, was behulpzaam bij het creëren van de Evangelical Climate Initiative. Hij doet nu dienst als partner van de door George Soros gesteunde Open Society Institute, waar zijn huidige baan is het “organiseren en gastheer zijn bij bijeenkomsten van evangelische religieuze leiders, beleidsmakers en academici” over klimaatverandering.

Beisner zegt dat het een schande is dat evangelicals wordt gevraagd om op de trein te springen van de opwarming van de aarde waarvan de wielen eraf vallen als gevolg van het ClimateGate schandaal.

Wanliss identificeert de Nationale Raad van Kerken (NCC) in het spelen van een grote rol. Hij zegt massale donaties van “groen” - geld, dat komt - voor het NCC van linkse Philanthropies met inbegrip van Pew Charitable Trusts, Tides Foundation, Rockefeller Brothers Fund, Turner Foundation, W. Alton Jones Stichting, V. Kann Rasmussen Stichting, en New World Foundation.

Als gevolg hiervan “Er is, in de afgelopen decennia, een kosmische verschuiving in het sociaal klimaat naar het milieu - ijsberen, bomen en insecten - zijn belangrijker dan de mens.”

Een andere grote speler, de Nationale Religieuze partnerschap voor het milieu (NRPE), “heeft een geweldig leger van organisatorische verbanden en is zelf iets van een matroeska, de Russische geneste pop, wat ook nooit lijkt op wat het is, bij het eerste gezicht. Want het is ook niet de basis, maar is begonnen met financiering van linkse stichtingen, vooral de Pew Charitable Trust, ”zegt hij.

NRPE beschrijft zichzelf als “een vereniging van onafhankelijke groepen gelovigen” die de Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen omvat, de Nationale Raad van Kerken, de coalitie voor het milieu en het joodse leven, en het Evangelische Environmental Network.

“Toen het begon in 1993,” zegt Wanliss, “had het NRPE meer dan 5 miljoen dollar aan giften om het doel te bereiken, volgens directeur Paul Gorman, om kerken te gebruiken om een ‘duidelijk religieus antwoord op de crisis van ecologische duurzaamheid en sociale rechtvaardigheid te produceren’. Het partnerschap heeft de milieu-activistische propaganda en leermiddelen kunnen uitbreiden tot bijna alle joodse, en tot enkele honderdduizenden protestantse kerken in Amerika.”

Wanliss zegt dat door middel van een andere entiteit, de Au Sable Instituut, deze krachten zich in het “Christelijke hoger onderwijs hebben geïnfiltreerd door een zorgvuldige plaatsing van de leerkrachten en lesmateriaal over milieu-activisme in de scholen verbonden aan de Raad voor de Christelijke Colleges en Universiteiten (CCCU). Veel van deze scholen zijn conservatief in de politiek of theologie. Wat ze leren daar onder de Au Sable banner, zal hun aanhangers verrassen. Niet verrassend is, dat de Au Sable Instituut en de NRPE een aandeel hebben in een vissen van dezelfde donor vijver. Beetje bij beetje proberen de wolven de christelijke weerstand te doven en de schapen door het troebel water van de onvermijdelijkheid om een goddelijke milieubeweging te aanvaarden.”

De katholieke Coalition on Climate Change werd in 2006 gelanceerd als een voertuig van de Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen. Deze groep zegt: “Omdat we niet deskundigen zijn op het gebied van klimaatverandering en de gevolgen daarvan, rekenen we op een wetenschappelijke consensus (het beste vertegenwoordigd door het Intergovernmental Panel on Climate Change, IPCC) om onze activiteiten te gidsen.” Natuurlijk, het is juist de IPCC, dat verwikkeld is de ClimateGate schandaal.

Naast de Verenigde Staten Conferentie van katholieke bisschoppen, de katholieke Coalition on Climate Change geniet de actieve steun van de Vereniging van Katholieke Hogescholen en universiteiten, NGO's Karmelieten, Catholic Charities USA; de katholieke Gezondheid Vereniging van de Verenigde Staten, Catholic Relief Services, Conference of Major Superiors of Men, de Franciscaanse Action Network, de Leadership Conference of Women Religious, de National Catholic Rural Life conferentie, en de Nationale Raad van de katholieke vrouwen.

Een verwante organisatie is de katholieke Klimaat convenant, waarin wordt beweerd dat de armen lijden als gevolg van de “carbon footprints” van mensen in de Verenigde Staten en andere rijke landen.

Wanliss zegt dat deze begrippen zijn essentieel voor de “alternatieve religie” van de milieubeweging.

Hij legt uit dat “mensen met geld aflaten kunnen kopen net als in de middeleeuwse in de rooms-katholieke kerk. In die religie verkochten priesters aflaten aan zielen die waren opgezadeld met schuldgevoelens over hun zonden. Zelfs vandaag de dag, wanneer de Roomse aflaten niet te koop zijn meestal - althans niet voor het geld - vergeving kan alleen verzekerd zin voor mensen die door de vereiste taken die aflaat verdienen. De groene beweging heeft geabsorbeerd deze faux religieuze elementen, en voor elk heeft zijn eigen in plaats van aanstellerij. Wat ook kan betekenen, dat verkrachten van de aarde niet ecologisch verantwoorde of moreel aantrekkelijk is. Maar als je Moeder Aarde moet verkrachten, dan is zeker een bezoek aan de Groene Draak verplicht en de betaling een som geld om uw schuld te zuiveren, tot aan de volgende keer. Vergeving voor de zonden is slechts via een koolstof weg te compenseren. ”

Wanliss wijst erop “dat het mogelijk is om de omvang van iemands zonden online te berekenen,”. “Volgens TerraPass heeft de afgelopen drie jaar mijn wekelijkse rijtijd geresulteerd in ongeveer 5.224 pond CO2 per jaar, en voor slechts 29,95 dollar kan ik een aflaat kopen dat de milieu-impact van mijn roekeloos, inderdaad heiligschennende, levensstijl compenseert. Deze ‘koolstof aflaat’ zal net zo weinig doen voor de redding van de wereld als pauselijke aflaten zouden doen voor mijn ziel. Maar voor de mensen met een wanhopige geestelijke honger is het een wondermiddel en een boetedoening die ze graag omarmen, en een ongelooflijk cadeau om te geven - het belooft een schuld vrij leven en een doelgericht Leven.
Was het maar waar. Ga je gang, zeggen de Gore-achtige zaken baronnen, maar wel de tol betalen bij onze poort, en dit jaar “Geef de gave van het groen. ”

Ondertussen Amerika Magazine, de nationale katholieke wekelijks gepubliceerd door de jezuïeten, klaagt dat het Congres niet de wetgeving op de uitstoot van broeikasgassen heeft laten passeren voor de huidige VN-bijeenkomst in Kopenhagen. “De Verenigde Staten zal dus het enige ontwikkelde land blijven met geen vaste doelstelling voor vermindering van CO2,” it says.

Het blad prijst de National Religious Partnership voor het milieu en de katholieke campagne over klimaatverandering voor hun “krachtig pleitten voor de integratie van de arme wereldbevolking in een klimaat verbond met de financiering van zowel de aanpassing van infrastructuur aan de ontberingen van het veranderende klimaat als te voldoen aan de overdracht van groene technologie.”

Het gaat verder: “Als de planeet om te overleven, zoals Paus Benedict XVI concludeert in de Caritas in Veritate, moeten alle landen een bindende vermindering van de kooldioxide-uitstoot accepteren en een billijke structuur opbouwen voor energieverbruik, en voor het delen van de ontwikkeling in de groene technologie onder de rijke en arme landen - in het belang van deze generatie en toekomstige generaties.”

Tegelijkertijd waarschuwde hij dat “het in strijd is om de authentieke ontwikkeling van de natuur te zien als iets belangrijker dan de mens” en dat dit standpunt “leidt tot een houding van het neo-heidendom of een nieuwe pantheïsme.”

Inderdaad, het UN Environmental Program, die nu bezig met het bevorderen van een ‘Global Green New Deal’, viert het idee van een ‘milieu Sabbath’, waarin kinderen de handen rond een boom houden en mediteren.

Wanliss merkt op dat boek George Orwell’s Animal Farm vertelt van het visionaire varken Old Major en die had een droom die al snel rampzalig bleek te zijn: “En nu, kameraden, zal ik je vertellen over mijn droom van afgelopen nacht. Ik kan die droom niet beschrijven voor jou. Het was een droom van de aarde zoals het zal zijn wanneer de mens vergeten is.“

Wanliss waarschuwt dat pogingen van kerkleiders en christelijke organisaties om een christelijke milieubeweging te synthetiseren kan slagen “slechts door uitdrijven van de waarheid, en uiteindelijk, door het christendom uit te bannen ...”

Maar zo hij voegt eraan toe: “Zou het niet ironisch zijn als de Groene Draak die ze zo aanbidden hen aan het einde gaat vernietigen?”


Climate: The new god of left-wing Christianity