Bidden voor een wonder

Vervolging in de wereld nog nooit zo massaal geweest.

Het is niet alleen Moslims en Joden die vervolging de laatste jaren onder ogen hebben moeten zien. Er lijden geschat zo'n 200 miljoen Christenen in 60 landen nu aan stijgende vervolging. Waarom doet het het Westen niets om het even wat om hen te beschermen?

Elke dag, krijgt Eddie Lyle nieuwe rapporten, e-mails en telefoongesprekken over een groep mensen die nu het meest vervolgd in de wereld zijn. Het is zijn baan om hun verhaal te bewijzen en, waar hij kan hen bezoeken of één van zijn 35 personeelsleden zenden om hulp en comfort aan te bieden, en overheden uit hun naam te bewerken.

Zijn werk heeft grote invloed, maar hij spreekt met weinig emotie. De campagne die hij voert onthullen gewoonlijk niet veel sympathie.

“Één van de meest onrechtvaardigheden in de wereld en die weinig in het Westen word opgemerkt, is de groeiende schaal van Christelijke vervolging,” zegt Lyle, die het Britse Open Doors runt, een liefdadigheid instelling die met getroffen kerken en individuen werkt. “Wij schatten dat 200 miljoen Christenen in meer dan 60 landen de brutaalste vervolging wegens hun geloof onder ogen moeten zien.”
De christenen zijn vervolgd, (en hebben anderen vervolgd), natuurlijk, sinds de Romeinen. Maar wat vandaag onvergelijkelijk is, is het totale werkgebied over de hele wereld. Neem Bhutan: een Boeddhistisch land met een godsdienst gewoonlijk verbonden aan tolerantie, het weigert om te erkennen dat het Christendom bestaat en is de hoogste van de top 10 op de lijst van Open Doors 2007 wereldwijde overtreders.

De traditie van tolerantie is ook onder druk in India, vanwege de Hindoese ijveraars. De wetten tegen bekering die op het evangeliseren is gericht zijn aangenomen in vier staten.
Vier generaties lang hebben vele Christenen gebeden om bekering van het communistische Rusland. Hoewel het verbreken van de Sovjetunie, de Orthodoxe Kerk in het hart van Rusland herstelde en het Pools Katholicisme heeft geholpen om het Sovjetblok te ontrafelen, in enkele onlangs onafhankelijk geworden republieken en in het bijzonder Turkmenistan, Oezbekistan en Tajikistan, heeft het een vernieuwde vervolging gebracht.
Elders, blijven de overgebleven communistische staten onderdrukken. Meer Christenen worden gevangengenomen in China dan nergens anders, een maatregel tegen het explosieve succes van de ondergrondse- of huiskerken. Zij kunnen al wel 70 miljoen leden hebben, kwetsbaar voor arrestatie voor niet-wettige verering.
In termen van strengheid, komt het communistisch Noord-Korea voor op de lijst van Open Doors, een nieuwe “galerij van schaamte”.
Hun hoofdstad, Pyongyang, werd eens het “Jeruzalem van het Oosten genoemd”. Minstens 50.000 Christenen worden nu vastgehouden in arbeidskampen. Marteling wordt vaak gemeld.

Maar overal in de Moslimwereld is er vervolging -- die soms door de overheid wordt geïnspireerd maar vaker door de moskee en op straatniveau -- die zich snel verspreidt. Het probleem wordt verscherpt grotendeels aan de lijn waar de Christendom of het animistische Afrika het Islamitische noorden ontmoet. Van het noordoostelijk Kenia en Ethiopië en de Soedan, tot aan het noordelijk Oeganda en Nigeria.

Het opzienbarendst van alles is de aan de gang zijnde Christelijke uittocht uit het Middenoosten. Zodra de zichzelf kunnen onderhoudende Christelijke gemeenschappen tot aan het punt gekrompen zijn waarop zij kunnen instorten. Zij zijn de oudsten in de wereld, want dit was het gebied van de geboorteplaats van het geloof. Sommige gemeenschappen hebben bijna 2.000 jaar overleefd. Zij antidateren de Islam met zes eeuwen. Aan het begin van de 20ste eeuw, waren zij nog goed van een vijfde van de bevolking. Vijftig jaar vanaf nu, zullen de meesten verdwenen zijn.

Zo ernstig is de uittocht die Paus Benedict XVI onlangs de Christenen in het Middenoosten heeft verzocht om de verleiding van het emigreren te vermijden. Hij sprak zijn diepe bezorgdheid uit dat zij met teveel schaduw en te weinig licht moesten leven.
Dr. Rowan Williams, de aartsbisschop van Canterbury, gaf een ernstige waarschuwing toen hij vorige Kerstmis in Bethlehem was. “De eerste Christelijke gelovigen waren mensen uit het Midden-Oosten” zei hij. “Het is een zeer tot bezinning komende gedachte dat wij zouden kunnen leven in de tijd om de laatste inheemse Christenen in het gebied te zien.”

Bethlehem, de stad van de geboorte van Christus, is een goed voorbeeld. Het was 85% Christelijk in 1948, Vandaag is dat nog maar voor 12% het geval. Hen die blijven spreken van: “weg smeltend”.

Er is een 80-jarige die is geboren in Jeruzalem , een stad van 600 kerken,die vertelt dat toen meer dan de helft van de mensen in de Oude Stad, Christelijk waren. Vandaag zijn het nauwelijks 1 op 40.

Deze factoren zijn vaak subtieler dan overheden aan het werk. In Egypte een grote bron van het geloof en intellect in het Midden-Oosten door het Christelijke inzicht om te bloeien. Zij zijn de grootste Christelijke minderheid in de Moslimwereld, met meer dan 10 miljoen.

Tegen het schemeren op de donderdagen, komen grote aantallen kinderen en hun ouders bijeen op een rotsige gebied overziende Cairo. Verscheidene grotkerken zijn er gevormd in steengroeven en zij zijn de levende rots. Het grootst is het enorme natuurlijke amfitheater, Maagd Mary en St. Simon de leerlooier Kathedraal. De rijen van zetels vormen een grot met een altaar, met microfoons en sprekers voor het koor. Als de schijnwerpers in het schemerlicht aangaan, hangt het briljant boven de stad.

Hieronder bevinden zich de stegen, de woningen en de stortplaatsen van de afval-verzamelaars van de stad. Het vuilnis komt opgestapeld op ezelskarren en vrachtwagens. Het wordt gesorteerd met de hand, door families. Het voedselafval gaat naar varkens die op het terrein zwerven, een zeker teken dat de vuilnis-recycleerders van Cairo Christenen zijn.

Hun kinderen beklimmen de helling naar de kerken met honderden. De ouders nippen slokjes thee en maken grappen met de Poolse beeldhouwer die hier elke dag, zijn leven wijdt aan de bijbelse scènes die hij snijdt in de rotsen. Sommigen nemen hun peuters me naar een kleine cabine, waar het kruis op de binnenkant van de pols moet worden getatoeëerd.

Een jonge menigte, hoofdzakelijk tieners, komen uit een evangelische kerk in centraal Cairo voor een bijeenkomst op de Dinsdagavonden. “Er is een prachtig enthousiasme onder deze jongeren,” zegt een evangelische pastor. “De kerk maakt deel uit van hun leven. Geestelijk zijn zij hier thuis.”"

De kloosters sterven in Europa, maar hier komen ze terug. De eerste monniken en heremieten waren Egyptisch. Wadi al-natrum, aan de weg van Cairo tot Alexandrië, had 50 kloosters en meer dan 5.000 monniken in AD 390, twee eeuwen alvorens St. Augustinus in Kent aankwam. Vier bleven er over.

Één van hen, St Macarius, was op de rand van vergetelheid in 1970, die door woestijn werd omringd, en met nog zes monniken. Het zijn er nu 130, en 700 arbeiders die werken in de landbouwbedrijven op 2.000 hectare land. Heremieten komen één keer in de week uit hun holen in de woestijn, de commune binnen om hun rantsoen van brood, olijven en kaas te halen.
“Wij werken en wij bidden en wij blijven tot wij sterven,” zegt Vader Cedra. “Wij hebben onze familie, onze vrienden, onze banen verlaten.” De soberheid vereist dat. “Wij kunnen niet alle novices hebben die hier komen,” zegt hij. “Er zijn er teveel.”

De meeste Christenen zijn Orthodoxe Kopten, maar een aantal Anglicanen onder de andere groepen is klein in aantal, zeggen hun jaloerse rivalen, maar rijk in fondsen en gebouwen van het keizerlijke verleden. Woensdag de vorige maand, werd er een dienst gehouden in de All Saints Cathedral in Cairo voor de inhuldiging van Dr. Mouneer Anis, die reeds Bischop van Egypte met Noord-Afrika en de Hoorn van Afrika is, nu als Bischop van Jeruzalem en het Middenoosten. De Groot Mufti van Egypte en de persoonlijke vertegenwoordiger van President Mubarak waren aanwezig.

In de studio's van Aghapy TV, een Koptisch Orthodox satellietkanaal, is het Bischop Botros die welsprekend de voordelen die deze publiciteit heeft gebracht. Het kanaal opende twee maanden geleden nadat een kerk in Alexandrië door herrieschoppers werd verbrand.

“Wij hebben geen grote problemen met de staat gehad sinds we begonnen met het kanaal,” hij zegt. “In het verleden werd er niets gepubliceerd over wat er gebeurde. Ons werd één enkel uur op televisie gegeven, met Pasen. Met satelliet kunnen we alles wat er gebeurt naar buiten brengen. Onze tendens moet positief zijn. Veel jonge mensen komen voor het priesterschap, veel van hen zijn gediplomeerden en met doctorale examens.”

In al deze geruststellende scènes, zijn niettemin een zeker voorteken.

De getatoeëerde kruisen zijn een aanwijzing voor de extreme Islamieten. Binnen de kerkgebouwen, kunt de evangelische jongeren doen en zeggen wat zij willen. “Maar buiten die gebieden niet,” zegt de pastor. “De ambtenaren willen niet dat de mensen in de straat worden verstoord.”

De grond van de Anglicaanse kathedraal geven een tehuis aan honderden, meestal Christelijke vluchtelingen. Veel van hen zijn vrouwen. De kathedraal heeft zijn eigen kliniek. "“Wij behandelen 600 zwangere vrouwen een jaar,”" zegt Dr. Anis.
Zij komen van de Soedan en Darfur, van Somalië, Eritrea, Djibouti, en zijn uit Ethiopië gevlucht. Niemand vlucht uit Egypte. Maar de Christenen gaan wel met honderdduizenden weg. De godsdienstige statistieken in het Middenoosten liggen zo gevoelig dat er 74 jaar geen telling is gehouden in b.v. Libanon. Niemand weet hoeveel Christenen er in Egypte zijn; 10 miljoen is een gemiddelde schatting. Maar iedereen weet, dat het er elk jaar minder zijn.

Verscheidene factoren zijn aan het werk. Het geboortecijfer van de Moslims is hoger, zodat hun aantallen regelmatig hoger worden.
Vele Kopten worden hoog opgeleid, artsen, ingenieurs, advocaten, etc. en zijn zo in staat om in het Westen te regelen dat ze werkvergunningen krijgen. Omdat de emigratie zo al lang aan de gang is, hebben velen reeds familie in het Westen.

Zo is het gemakkelijker voor Arabische Christenen om te emigreren. Deze verwijzingen versterken beurtelings het gevoel in de “Arabische straat” dat zij die blijven, door hun contact met de “kruisvaarder en ongelovigen” worden bedorven.

Hassan E. is een embibi, “Een gelovige met een Moslimachtergrond,” kwetsbaar als bekeerling tot het Christendom vanuit de Islam. “De fundamentalisten komen de maatschappij steeds meer binnen,” zegt hij. “De overheid heeft hen aangestelt, u vindt hen overal: in de liefdadigheid, in de staatsdrukkerij, in de veiligheidsdiensten. Onze maatschappij is geïslamiseerd van de bodem af. De overheid bezit gezag, maar de fundamentalisten bezitten de mensen.”

“Als Christenen, zijn wij als groep groot genoeg om irritant te zijn, maar niet groot genoeg om werkelijk mee te tellen,” zegt een evangelische pastor. Het systeem wordt ontworpen om ons het gevoel te geven onbelangrijk te zijn. Het is alsof je onder een zeer laag plafond leeft. Natuurlijk, zijn er vele diepe vriendschappen tussen Christenen en Moslims. Maar minder onder de jongelui. Daar komt een soort van scheiding.” Hij zegt dat er een “groene lijn” is tussen de gemeenschappen in Cairo, zoals er was in Beiroet, waar een letterlijke groene wildernis van vernietigde gebouwen en tuinen, de Christenen van de Moslims scheidde.

“De meest beschaafde mensen eerbiedigen deze lijn,” zegt hij. “Zij passen zich aan. Zij zijn beleefd tegen elkaar, op straatniveau. Niettemin zijn ze verschillend. Als een Moslim een Christen kent zal hij er zich voor verontschuldigen: 'Hij is mijn beste werktuigkundige, maar ik ben bang hij een Christen is.'”

Het is gemakkelijk om een buurt ertoe te brengen om een Christelijke kruidenier te boycotten. “Men zegt enkel, 'hij verkoopt varkensvlees.'”
Wij hielpen een weduwe een kruidenierswinkel opzetten nadat haar echtgenoot stierf. Het hoofd van de lokale moskee zei dat hij haar wilde huwen en bood haar geld aan voor haar kinderen, als zij een Moslim werd. Zij weigerde.

“Hij zette de eigenaar onder druk om haar er uit te gooien. Wij zetten haar in een nieuwe winkel. Zij kwamen toen haar waarschuwden om weg te gaan, en staken de winkel in brand. Deze dingen gebeuren al een hele tijd.”

De gemeenschappen in Egypte blijven bestaan. Zo ook die in Libanon, hoewel na de burgeroorlog en Israëlische invasie van vorig jaar er een miljoen weg gingen; De christenen hebben allang opgehouden een meerderheid te zijn.

Een bloeiende gemeenschap van 15.000 mensen leefde tot onlangs in Antiochië, nu Antakya in Turkije, een stad die altijd Christenen heeft gehad aangezien Petrus daar predikte. Zij zijn nog maar met een handvol. Zo weinigen zijn er in Turkije als geheel overgebleven dat het Orthodoxe patriarchaat in Istanboel door een tekort aan kandidaten voor priesterschap kan ineenstorten.

De Iraakse invasie is verwoestend voor de Iraakse Christenen geweest. De Commissie voor Internationale Godsdienstige Vrijheid (CIRF) heeft, een officiële monitor van de V.S., ervoor gewaarschuwd dat de uittocht “het eind van de aanwezigheid in Irak van oude Christelijke gemeenschappen kan betekenen die in dit land 2.000 jaar hebben geleefd.”

In de vroege jaren ‘80, waren er ongeveer 1.4 miljoen Christenen. De meesten waren Chaldeeën, Oriental Rite Catholics, of Assyriërs. Velen spraken nog Aramees-Syrisch, de taal van Christus. Zij waren vrij om onder de seculaire regering van Saddam Hussein om te aanbidden. Zij vielen weinig op -- Tariq Aziz, Saddam's minister van Buitenlandse Zaken, was een uitzondering op de Christelijke regel om politiek te vermijden -- en waren vrij bloeiend.

De emigratie was reeds aan de gang na de eerste Golf-oorlog. Na de invasie, veranderde dat door een gecoördineerde aanval van opstandige zelfmoordaanslagers op vijf kerken in Bagdad en Mosul in 2004. Binnen enkele dagen, vluchten er 40.000 naar Damascus en Aleppo. Duizenden meer zochten veiligheid in het Koerdische noorden en Jordanië.

Gevangen tussen het Shi'itische-Soennitische geweld, door beiden verdacht van het samenwerken met de Amerikaanse “kruisvaarders”, hebben de Christenen geen militie om hen te beschermen. De politie in Dora, een populaire voorstad met Christenen in Zuid-Bagdad, zegt dat er minstens 70% zijn weggegaan. Dit volgde op ontvoeringen, het bombarderen en eisen door strijder dat de Christenen zouden weggaan of de jizya (belasting) betalen, de belasting die eens aan niet-moslims een eeuw geleden werd opgelegd. De kerken zijn uitgebrand of leeg.

In Iran, deed President Mahmoud Ahmadinejad in November 2005 de gelofte om het Christendom in dit land te stoppen. Net zoals in China, waar niettemin het aantal bekeerlingen, -- ondanks een kwart-eeuw van voortdurende anti-westelijke en antichristelijke propaganda -- is gestegen.
Er waren ten hoogste 500 bekeerden, vóór de Islamitische revolutie. Nu telt men er 20.000, die zich aansluiten bij de 200.000 etnische Christenen die nog niet zijn geëmigreerd.

De regering van Saudi-Arabië, de beschermer van Islam's heilige plaatsen, is keihard repressief. De godsdienstige politie zorgt ervoor dat er geen Christelijke verering in publiek plaatsvindt, dat geen Christendom aan een Moslim wordt gepredikt en dat er geen Christen-literatuur in het land wordt gebracht. Saoedi-Arabië wordt geclassificeerd door CIRF als een land van speciale aandacht, maar de kritiek wordt gedempt door de westelijke afhankelijkheid van de Saoedi-Arabische olie.

Buiten de Arabische wereld, is de Moslim-Christelijke spanning scherp gestegen in het noordelijk Nigeria. Minstens 70 werden er gedood en dozijn kerken verbrand na de Deense cartoons vorig jaar. De rellen worden begonnen door de film “belediging”.
Twintig werden gedood en twee kerken vernietigd, nadat een leraar een Koran in beslag nam die een student tijdens haar les las.
De Islamitische extremisten in Ethiopië, één van de oudste Christelijke landen van de wereld, zien het als opdracht om zich uit te breiden naar andere delen van Afrika.
Opleidingscentra voor Jihad scholen -- zeker 20, volgens de rapporten -- zijn gefinancierd met Saoedi-Arabisch geld. Samen met Koran-scholen om de radicale Islam te verspreiden.
Een campagne om Christenen in Jimma september j.l. te bekeren leidde tot een dozijn sterfgevallen, met 850 verbrande huizen en 1.500 gedwongen bekeringen.

Wat kan er worden gedaan? Diep ironisch is het gebrek aan een stevige om het even welke Britse -- of Europees -- reactie, buiten de specialisten in liefdadigheid en de kerken om, alhoewel de laatstgenoemden geen gezamenlijke reactie hebben gegeven. Vervolging wordt vaak teweeggebracht door vijandigheid tegen het Westen. Voor velen is het “Westen” een synoniem met “Christelijk,”-- Arabische Islamieten verwijzen er vaak naar als zijnde “Rome” en naar de Britse en Amerikaanse troepen als zijnde “kruisvaarders” -- de lokale gelovigen worden gezien als spionnen en handlangers.

“De fundamentalisten zijn zeer verbitterd en boos, omdat zij zo streng worden onderdrukt,” zegt een evangelische pastor in Egypte. “Zij rationaliseren het dat de Moslimoverheden hen onderdrukken wegens de druk van het Westen, en van Christenen en Joden.” Hetzelfde als in Pakistan.

“Er is een grote verwarring dat het Westen Christelijk zou zijn,” zegt Dr. Mouneer Anis, de Anglicaanse bischop van Cairo. “Wij vertellen de mensen dat het Westen seculair is, dat het beleid seculair is, dat de kerk meer en meer wordt weg geduwd. Zij zijn niet te overtuigen.”

Het resultaat is dat de lokale Christenen worden beschuldigd van gebeurtenissen die zich uitstrekken van de invasie van Irak tot aan de Deense krantencartoons, waarover zij geen enkele controle hebben.
De satelliet televisie en Internet verspreiden het nieuws en godsdienstige aansporing -- de kanalen van Hamas TV bijvoorbeeld, verheerlijken de zelfmoordaanslagen -- en de gebeuren uit plaatsen als Kopenhagen wat vroeger onbekend bleef.

“Wij zijn altijd verbonden met het Westen, maar het Westen erkent ons niet,” zegt Nasir Saeed, de Britse coördinator van Claas, die rechtsbijstand en steun verlenen aan 3 miljoen Christenen uit Pakistan. “Als om het even welk westelijk land tegen Moslims handelt, vervolgen de fundamentalisten Christenen in Pakistan. Onze kerken en huizen worden verbrand; wij worden aangevallen en soms gedood. Mensen schijnen zich niet te realiseren welke prijs wij betalen.”

Dat gaat niet op voor de Verenigde Staten. Het CIRF werd in 1998 specifiek opgezet om godsdienstige onderdrukking te controleren. Het verzendt haar rapporten, en ze maken lijsten van landen voor bijzonder aandacht, voor Condoleezza Rice van het State Department. De Amerikaanse druk wordt wijd en zijd toegepast en beslissend geweest in verscheidene individuele gevallen.

In Groot-Brittannië, waar Rowan Williams zegt “dat God is buitengesloten uit het menselijke geweten”, en Europa, waarvan de Paus zegt dat het nu “goddeloos” is, regeren onverschilligheid en de onwetendheid. De sympathie voor “medechristenen” is in de maatschappijen verdampt die heeft opgehouden het traditioneel geloof uit te oefenen. Er is weinig wil om Christenen in andere landen te beschermen, en de wijdverspreide onwetendheid over de kerken en de culturen van het oostelijk Christendom en van de Christelijke tradities in Alexandrië, Bagdad en Constantinopel.

Maar de basisoorzaak voor het uitblijven van respons is wat Dr. Michael Nazir-Ali, de Bischop van Rochester noemt; “het koele geestelijke vacuum” in Groot-Brittannië. Wat eens een trots Christelijk land was is nu “ontoegankelijk” voor de kerk geworden. “Het trof me op het ogenblik van de begrafenis van Diana zegt hij, toen de aartsbisschop de congregatie in het Onze Vader leidde.” De camera's gingen naar buiten naar de massa's mensen. Zij konden beginnen. Er waren er maar een paar die baden.
Hij is een Pakistaans-geborene, en heeft speciale interesse in het lot van ver-verwijderde gemeenschappen. “De vervolging neemt toe,” zegt hij. “Het zijn niet alleen de Moslims. Secularisten in Turkije zijn zeer vijandig.
Ik heb Chinese Pinksterlid ontmoet die 26 keer is gearresteerd. De laatste tijd, werd zij zo hard geslagen, zo vertelde me, dat zij wilde sterven.”

De grote Pakistaanse gemeenschap in Groot-Brittannië geeft de situatie daar een bijzondere resonantie. Discriminatie en aanvallen tegen Christenen en andere minderheden gaan steeds verder. De belangrijkste drijfveren van onderdrukking zijn de blasfemie wetten en de Shariat Act die in 1991 passeerde, dat de Islamitische sharia de “opperste wet” maakte. Sharia is de Islamitische wet die op de wetten van de godsdienst wordt gebaseerd, maar waarvan geen universele toegelaten codificatie over deze wetten bestaat.

Amnesty Internationaal klaagt dat de blasfemie wetten constant zijn gebruikt om minderheden te kwellen en te intimideren en vast te houden. Zij worden gebruikt om wrok en als chantage te regelen.
Bischop John Joseph, de Katholieke Bischop van Faisalabad, schoot zichzelf dood in 1998, in protest. “Onze mensen proberen normaal te leven, maar zijn bang om worden beschuldigd,” hij zei kort vóór zijn dood. “ Dit wordt een angst aanjagende psychose.” Hij was verward over het geval van een lid van zijn congregatie die tot de dood werd veroordeeld voor naar verluidt het prijzen van de Satanic Verzen van Salman Rushdie. De beschuldigingen waren bedoeld om Christelijke families te dwingen om in een landgeschil toe te stemmen.

De Hudood verordeningen op verkrachting en het overspel, zegt Nasir Saeed van Claas, maakt Christelijke vrouwen kwetsbaar om te worden ontvoerd en verkracht en gedwongen bekering tot de Islam. De eis om vier mannelijke volwassen Moslims als ooggetuigen op te voeren maakt het bijna onmogelijk voor een niet moslimvrouw om verkrachting te bewijzen. Niet moslim als getuigen zijn niet aannemelijk in gevallen tegen Moslimmensen. Het bewijsmateriaal van twee vrouwen tel als dat van de één mens, en de voorzittende ambtenaar van het hof moest een Moslim zijn. De verordeningen worden gewijzigd, maar Saeed zegt dat er veel schade is berokkend.

De Christenen kunnen niet als deel van het algemene electoraat stemmen, maar slechts op de Christelijke kandidaten voor de vier parlementaire zetels aan hen toegewezen. Moslims die in hoger onderwijs een diploma behalen worden extra 20 punten gegeven voor hafiz-e-koran, het kennen van de Koran door het hart. Dit is een bron van veel bitterheid, aangezien de Christenen zeer hebben bijgedragen tot het onderwijs in Pakistan. Zowel de huidige voorzitter als de eerste minister woonden de opening van christelijk scholen bij.

De aanvallen op Christenen, die wel door President Pervez Musharraf ronduit worden veroordeeld, vormen een constante achtergrond gebeuren. Het slechtste incident was die in Bahawalpur in Oktober 2001. Gemaskerde strijders vielen de St. Dominic Kerk binnen tijdens de dienst en doodde 16 mensen, met inbegrip van kinderen.

“Er zijn verschillen in reacties. Kopten zijn diplomatiek en houdt zich in. De Koptische Kerk is als een grote vesting waarin zij beschermd zijn,” zegt een evangelical. “Zij keuren het niet goed, dat wij mensen buiten willen bereiken -- dat is een deel van onze DNA -- en dat kan bij hen problemen veroorzaken.”

De Anglicanen vinden het ook moeilijk om te protesteren. “Wij zouden een onderscheid moeten maken tussen 'ontbering' en 'vervolging,'” zegt Dr. Anis in Cairo. “Als wij vervolging zeggen, denken de mensen dat het een overheidsbeleid is. Dat is het niet.”

Rowan Williams houdt de Britse overheid voor dat men voor een deel verantwoordelijk is. Hij zei dat hun kortzichtige beleid in Irak de Christelijke gemeenschappen in het Middenoosten risico heeft opgeleverd.

Tezelfdertijd kan het begin van het echte problemen in het gebied dateren met de stichting van Israël in 1948. Irak heeft slechts een bestaand probleem slechter gemaakt. Persoonlijk beschuldigen sommigen het Westen ervan dat ze de IsraŽliërs, corrupte regimes en fundamentalisten hun gang laten gaan.

“Waarom verontschuldigen de mensen in het Westen zich altijd?” vraagt een jonge Presbyteriaanse pastor in Cairo. “Ik luister naar de BBC, en zij vermelden altijd dat Engeland een geschiedenis heeft van bezetting en schuld. Waarom zeggen de Europese leiders altijd, 'wij houden van u'? De fundamentalisten zijn het kwaad. Wij zijn een minderheid. Wij leven onder hun neus en zijn niet bang. Waarom u bent u dat wel, in een vrij land?”

Nasir Saeed zegt; “De Pakistaanse Moslimgemeenschap in Groot-Brittannië, zou de voorrechten eens moeten bekijken die men hier geniet.” “Die vrijheden worden ontzegd aan Christenen in Pakistan.” zegt hij. “Wij hebben altijd voor het welzijn van het land gebeden. Maar wij worden gezien altijd als inferieur, als spionnen met betrekking tot het Westen. Zij zijn de eerste om geweld toe te passen. Maar zij verwachten van ons dat we leven onder een constante dwang.”

Het communisme mag dan goed bloeien in Azië, zoals het heeft gedaan in Europa, terwijl de godsdienstige regimes groeiden. “De islamisering van het ene of het andere soort, is de grootste uitdaging,” zegt Dr. Nazir Ali. “Over heel Europa, is er een bekering. Daar is intrinsiek niets verkeerd mee, maar het zijn de extremisten, de sektariërs, die dit doen.”

Het kan bizar lijken dat Eddie Lyle buitenlandse Christenen steunt vanuit Groot-Brittannië van wie de nationale luchtvaartlijn probeerde om het personeel te verbieden van het dragen van een kruis en in een Europa wiens parlement Rocco Buttiglione blokkeerde voor het worden een commissaris voor justitie van de EU wegens zijn Katholieke geloof.

“Ik ben juist terug uit Indonesië,” zegt Lyle. “Ik bezocht daar drie dames die vreselijk lijden, door wat de autoriteiten kindermisbruik noemen. U en ik zou het leiden van een zondagsschool noemen. Vervolging heeft altijd Christelijk geloof verdiept. Het is prachtig om te zien dat het dat nog steeds doet.”

Door Brian Moynahan timesonline.co.uk

De Open Doors is op www.opendoorsuk.org
Claas op www.cltf.org.uk