29-12-2005
Met terugtrekking uit de betwiste gebieden komen de legers van Egypte en Jordanië in zicht.

{Dit is geen parodie. Nadat is uitgelegd wat de gevaarlijke consequenties zijn van de terugtrekking, suggereert Amnon Rubenstein dat de Egyptenaren de Gaza zullen bezetten en Jordanië de Westbank. Als iemand denkt dat deze landen stabiele regimes hebben waarop je voor decennia kan rekenen en de belangen van Israël aan hun hart gaan kijk naar het grote falen van Egypte bij de bewaking van de grens naar de Gaza.}

Dit is een harde tijd voor degene die verlangen naar een vrede tussen de Arabieren en de Joden in ons moederland en ook voor degenen die niet blind zijn door dit verlangen.

Terwijl we in Israël getuige zijn van een formatie van indrukwekkende meerderheid voor een oplossing van twee staten, komt er een fanatieke jodenhaat en verwerping van Israël opzetten onder de Palestijnen.

Terwijl er in Israël een groot deel van de Likud naar het midden is opgeschoven en gereed is voor het maken van concessies, stemmen de Palestijnen in hun gemeentelijke verkiezingen massaal voor Hamas, een terroristische moordende groep die de rechten van welk Israël dan ook volledig ontkend.

Meer dan een miljoen Palestijnen als gevolg van deze verkiezingen leven onder de controle van Hamas.

Natuurlijk er is altijd een glimp van hoop dat er iets zal veranderen er zou vooruitgang kunnen komen in de bilaterale terugtrekking van de Westbank, maar de gebeurtenissen in de Gaza blazen de opflakkering van hoop wel uit.

Dit vanwege het feit dat de PA niets doet om de rol te vervullen zij het zelfs minimaal en het is al niet meer van belang wat ze wel of niet doen, de Gaza is al een basis voor de oorlog tegen Israël.

De raketten die Ashkelon bestoken zijn een prelude van de dingen die komen gaan en ons dwingen om forse tegenmaatregelen te nemen en zullen uitdraaien op een bloedige wrede cirkel.

Nog slechter is de unilaterale terugtrekking van de Westbank waardoor de agenten van het pro-Nazi regime uit Teheran in dit gebied zich kunnen vestigen en door deze demagoog laten voltrekken waarvan hij zegt dat de Duitser dat niet deden en dat dicht bij onze broze grenzen.

Onder deze omstandigheden maakt een terugtrekking van de Westbank het mogelijk dat Iran zich in onze omgeving kan vestigen in de buurt van Tel Aviv. Dit is een ondenkbaar scenario war wel rekening mee moet worden gehouden. Ook voor de Westbank is er dat eeuwige sprankje hoop dat veel Palestijnen niet zoals in de gemeentelijke verkiezingen op de Hamas zullen stemmen, maar in januari op de gematigde Mahmoud Abbas.

Het is ook mogelijk dat er twee Fatah partijen inplaats van Hamas en onder internationale druk kiezen voor een aanpassing en voor een Joodse staat.

Maar bovenal is dit alleen maar hoop en is er geen enkele garantie dat het gezonde verstand zal overheersen. De ervaring is dat gezond verstand geen hoog goed is in de Arabische wereld.

Wat een dilemma. Omdat we ons niet zonder meer kunnen terugtrekken is er voortdurend onze militaire aanwezigheid nodig, juist een gevaarlijke optie. Maar de situatie op de Westbank in de context van een gek die met atoombewapening die zijn raketten richt op een kleine staat die daar ligt als een kwetsbaar eiland.

De enige mogelijkheid om dit gevaar te keren is toetreding van Israël tot de NAVO of als alternatief een verdrag met de USA wat Teheran zal afschrikken. Alleen zulk een verdrag kan niet worden overwogen als Israël de gebieden blijft bezetten omdat dit indruist tegen de democratische regels en dat juist Israël weer in gevaar brengt en ook dagelijks lijden voortbrengt voor de Palestijnen.

Wat blijft er dan over? Een praktische mogelijkheid is dat de westerse partners de verantwoordelijkheid nemen voor de Westbank op aanbod van Israël, of als dat idee niet aanvaardbaar is dat de VN een mandaat geeft aan de twee landen waar Isra&eunl;l vrede mee heeft gesloten, Egypte en Jordanië voor deze gebieden.

Als de Palestijnen zichzelf niet kunnen regeren en Israël dit ook niet over hen heersen, laat dan andere Arabische landen dat maar doen, onder VN mandaat. In ieder geval maken deze ernstige ontwikkelingen duidelijk dat de eisen van het Road-map en wel dat de Palestijnen totaal stoppen met terreur een elementaire eis voor een regeling met de Palestijnen.

Heel Europa staat er achter dat het terrorisme moet worden tegen gehouden. Het blad de Economist stelt dit. De gebeurtenissen in Noord Ierland versterken deze eis, maar de Labor partij in zijn handelen van vreemde politieke avonturen is volgens de nieuwe voorzitter bereidt om deze essenti&eunl;le voorwaarde op te geven. De enkele Europese ambassadeurs waar Perez deze boodschap kwam brengen waren stom verbaast over deze verklaring die tegen het Europese beleid ingaat.

Het is inderdaad moeilijk om dit nieuwe standpunt van Labor te begrijpen, een standpunt dat compleet in contrast staat met hun ministers in het kabinet en die de road-map accepteerden en nog moeilijker is te begrijpen de stilte van hun Knesset-leden die wel persoonlijk klagen over deze draai in dit standpunt. Deze harde tijden zouden de vredelievende mensen niet van hun doel moeten afschrikken maar blindheid waar de realiteit zal ons niet verder helpen om dat doel te bereiken.

Inderdaad, minachting, zelf-misleiding over de macht en mogelijkheden van Israël zal de Joodse staat terugbrengen naar de dagen van de onafhankelijkheidsoorlog in 1948 toen ons overleven op het spel stond op het eiland in de zee van de Moslims. Toen net als nu hadden we de moed nodig en steun van buitenaf.

De schrijver is de stichter van de Shinui beweging en voormalig minister van onderwijs en is rector van de Radzyner school voor rechten en het Interdisciplinary Center Herzliya.