Midden-Oosten inzicht - nr. 9 - Zelfgemaakte Nakba


Centrum voor de Studie van het Midden-Oosten en de islam
Bar-Ilan Universiteit

23 mei 2011

Home-Made Nakba
Mordechai Kedar

Het woord Nakba in het Arabisch betekent een enorme, gigantische tragedie, een catastrofe.
Dit is het woord gebruikt in de Arabisch-islamitische discours om aan te geven het begin van de "Palestina" calamiteit, waarin de islam Heilige Land van Palestina in handen viel door een hedendaagse kruistocht van het zionisme, als afgezant van het Europese imperialisme. Wanneer na de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël in 1948 zitten er zeshonderd-duizend Arabieren, die voorheen in Palestina / Eretz Israel woonden, in de vluchtelingenkampen van Libanon, Syrië, Jordanië, Judea en Samaria (onder Jordaanse bezetting), de Gazastrook (onder Egyptische bezetting), Egypte en Libië.

De catastrofe was inderdaad groot en de afmetingen ervan was niet alleen de fysieke ramp die de Arabieren overkwam, maar - en misschien vooral - het psychologische drama dat daarmee vergezeld ging, met het fysieke, voor nu reeds al drieënzestig jaar: Israël overleefde de Onafhankelijkheidsoorlog en bedwongen hen in de latere oorlogen. Het is hen gelukt, om zich te ontwikkelen, uit te breiden en te laten opbloeien, terwijl de Palestijnen werden achtergelaten met slechts een gebroken droom.
Israël had succes, zij niet, en de jaloezie laaide op. Jaloezie verwekte de haat; hoe groter de jaloezie, hoe intenser de haat. De Staat Israël is een spiegel waarin de Arabieren hun mislukking zien; terwijl het Joodse volk zijn drieënzestig jaar van hernieuwde onafhankelijkheid viert, na een 1940 jaar durende ballingschap, markeren de Palestijnen drieënzestig jaar van hun voortdurende tekortkomingen.

Tot op zekere hoogte, dienden deze jaren van strijd tegen het zionisme om de Arabieren in Palestina / Eretz zich te laten verenigen tegen Israël onder leiding van Haj Amin el-Husseini, die gezocht werd door de Britten voor zijn activiteiten. Hij wierf tienduizenden Balkan moslims aan voor de SS om te voorkomen dat de Europese Joden Eretz Israël betraden vooral door het bewaken van de spoorbruggen over welke de Hongaarse Joden werden getransporteerd naar hun dood in 1944 door de nazi’s.
Velen, waaronder een aantal van ons, Israëliërs, zijn zich niet bewust van dit punt: de leider van de Palestijnse Arabieren was onderdeel van de machinerie gebruikt voor de vernietiging van het Europese jodendom. Toch mislukte Husseini en zijn nazi-bazen en Israël werd gesticht, drie jaar na hun nederlaag.

Op 29 november 1947, wanneer als resultaat van een stemming door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over een Partition Plan werd gepubliceerd (bedoeld om de Joden en Eretz Israël te geven in drie kantons - de Negev-woestijn en twee smalle stroken langs de kustvlakte en rond het Meer van Galilea), als de Joden vrolijk dansten in de straten, in het vieren van deze grote historische prestatie.
De Arabieren echter waren sterk gekant tegen deze beslissing en woedend wanneer de "diefstal van Palestina" een internationaal keurmerk had ontvangen. De verschillen tussen de Arabische en de joodse benaderingen kwam toen al naar voren: een positieve, constructieve en optimistische benadering van de kant van de Joden, en een negatieve, destructieve houding van de Arabieren - destructief in de richting van de Joden, maar niet minder destructief naar zichzelf toe.

De meest opvallende voorbeeld van deze verschillende benaderingen is de timing van de verklaring van de staat: De Joden wachtten geen dag, ondanks alle moeilijkheden - met name een wrede oorlog en gebrek aan controle over grote delen van het land - en verklaarde hun staat direct onafhankelijk bij het sluiten van het mandaat, en zelfs nog eerder: omdat 15 mei op Sabbat viel, kwam de verklaring een ​​dag eerder, op vrijdag 14 mei om ontheiliging van de Sabbat te voorkomen. In contrast daarmee, al naar gelang van hun interpretatie van de Oslo-akkoorden, hebben de Palestijnen hun onafhankelijkheid verklaard, vroeg medio-1999; en nu, twaalf jaar later moeten ze nog een staat vestigen. Hun verklaring van onafhankelijkheid in November 1988 was er een in naam en van geen praktische betekenis, met uitzondering van het hoofd van de PLO , waarnaar wordt verwezen als de "President van de Staat van Palestina".

De Palestijnen hebben bijna vijfhonderd steden, dorpen, steden
en wijken geïdentificeerd die in zionistische handen vielen. Een groot deel van de grond werd in beslag genomen door de regering van Israël, voornamelijk onder de bepalingen van de jaren 1950 'Property Law' over de afwezigen, en in hun plaats werden kibboetsen gebouwd moshavim, dorpen en steden tot in de meeste gevallen, er geen spoor van bewijs overbleef om aan te geven dat het nog Arabisch land zou zijn, voorafgaand aan de Onafhankelijkheid oorlog.
Het volk van Israël heeft de moerassen droog gelegd en hun gemeenschappen, gebouwd terwijl de Palestijnen bleven zitten in hun vluchtelingenkampen. De immigrantrn transitkampen in Israël verdwenen tijdens de jaren 1950 en joodse immigranten creëerden een nieuwe, optimistische Israëlische samenleving, de Arabieren, blijven echter zitten in de vluchtelingenkampen tot op deze dag, "gebrandmerkt" door hun gastlanden, zodat ze niet eens konden integreren in hun bevolking. Israël bouwde een nieuwe maatschappij op die zich in de loop der jaren, ontdoen van de Joodse Diaspora mentaliteit en in toenemende mate de culturele verschillen tussen de verschillende groepen overbrugd die zijn teruggekeerd naar hun thuisland van de vier hoeken van de aarde.

De wens tot de verwezenlijking van een economische onafhankelijkheid dreven de wielen aan van de economie van Israël en bracht het naar de voorhoede van de ontwikkelde wereld. De Israëlische industrie heeft zich uitgebreid tot allerlei soorten van producten; de Israëlische technologie is wereldberoemd, de shekel is één van de sterke valuta in de wereld. De Palestijnen, aan de andere kant, hebben slechts hun vluchtelingenstatus, ontwikkeld en de bedelstaf tot een kunst verheven -en hun ellende omgevormd tot een instrument dat wordt gebruikt tegenover het geweten van de hele wereld.

Vanaf haar oprichting, brak Israël alle joodse gewapende groepen af die vooraf de oprichting van de staat hadden gesteund: de Haganah, de Irgun (Etzel) en de Lehi werden ontbonden en hun wapens werden in beslag genomen.
Gebeurtenissen kwam tot een hoogtepunt in juni van 1948, toen de Altalena, een schip met wapens voor Etzel die nodig waren voor de strijd om Jeruzalem, tot zinken werd gebracht. Ben Gurion, die uit een gevoel van de staatsbelang wilde niet deze wapen zending sanctioneren.
Zonder discussie of Ben Gurion terecht handelde, het valt niet te ontkennen dat Israël de eerste jaren, die werden overleefd onmetelijk veel moeilijker was dan wat ook in haar geschiedenis, omdat de natie heeft gehandeld "als een persoon", zo niet altijd "met een hart".

Staatsbelang heeft gezegevierd over partijzucht, en de Staat had overwicht op alle groepen die onder haar hoede stonden, zelfs diegene welke voortvloeiden uit geweld.

Ter vergelijking, werden de Palestijnen geleidelijk aan meer versplinterd; de ene na de andere, gewapende groeperingen ontstonden er, zoals Al-Qawmiyun al-Arab, al-Feda'iyun, al-Sa'iqa, Al-'Asifa, Fatah, het Volksfront, het Democratisch Front, de Arabische Liberation Front, de Islamitische Jihad, Hamas, en vele anderen. Niet alleen hebben deze groepen niet samen gewerkt; ze vochten vaak met elkaar en de vermorsten elkaars bloed. De laatste ronde van geweld vond plaats in juni 2007, toen Hamas milities de Gaza-strook overnamen, daarbij genadeloos op het beveiligingspersoneel van de Palestijnse Autoriteit te schieten en hen van de bovenste verdieping gooiden van de gebouwen waarin ze waren gevlucht.

Onmiddellijk na haar oprichting, kreeg de staat Israël een internationale erkenning en is lid geworden van de Verenigde Naties als een lidstaat.
Israël is nooit betrokken geweest in de oorlog tegen een niet-Arabische of niet-islamitisch land, en er zijn zelfs gesprekken geweest over de toetreding tot de NAVO.
Het Palestijnen daarentegen waren verwikkeld in een twist met iedereen om hen heen, en hun Arabische "broeders" hebben veel meer van hen gedood dan er aan slachtoffers waren in hun conflict met Israël: in september 1970, heeft het Jordaanse leger ongeveer 20.000 Palestijnen gedood, omdat ze erin geslaagd waren grote gebieden te domineren in het noorden van het land, in augustus 1976, heeft het Syrische leger duizenden Palestijnen afgeslacht in Tel al-Za'tar; in September 1982, doden de Libanese christelijke milities honderden Palestijnen in Beiroet Sabra en Shatilla vluchtelingenkampen (deze moorden worden toegeschreven aan Israël omdat Israëlische troepen in de buurt waren en
de Maronieten vrijheid van handelen gaven), in augustus 1990 als het Iraakse leger van Saddam Hoessein Koeweit binnenvalt en het land verwoest, met ondersteuning van ganser harte door Arafat.
Wanneer Koeweit werd bevrijd in maart 1991, verdreven de Koeweiti’s honderdduizenden Palestijnen die werkzaam waren in Koeweit al voor vele jaren, uit wraak voor de steun van Hoessein; Libië verbande duizenden Palestijnen van haar grondgebied na de ondertekening van de Oslo-akkoorden in 1993, terwijl in april 2003, onmiddellijk nadat Saddam Hussein zijn regime werd omvergeworpen, honderden met messen zwaaiende Irakezen in Baghdadi de Palestijnse huizen binnen vielen, om wraak te nemen voor de jaren van Palestijnse steun aan Hoessein, en vier nieuwe Palestijnse vluchtelingenkampen werden gecreëerd als resultaat.

De burgers van Israël - zowel Joodse als Arabische - genieten gelijke rechten onder de wet, terwijl de Palestijnse vluchtelingen in Libanon nog niet eens burgerschap is toegekend tot op deze dag. Bovendien is in de Libanese grondwet uitdrukkelijk bepaalt dat de Palestijnse vluchtelingen nooit het burgerschap zullen krijgen, ook al emigreerden sommigen van hen vanuit Libanon naar Israël vóór de Onafhankelijkheid oorlog van (1948), voornamelijk om te werken in de toenmalige ontwikkeling van Haifa en in diverse Joodse gemeenschappen gevestigd in Noord-Israël, zoals Rosh Pina, Ilaniya, Zichron Yaacov en anderen.

Voor meer dan zestig jaar, heeft Libanese wet de Palestijnse vluchtelingen het uitoefenen van zeventig verschillende beroepen verboden. Deze discriminerende lijst van verboden beroepen is onlangs ingekort tot ongeveer twintig verschillende beroepen, niemand op aarde heeft een enkel woord geuit over deze flagrante discriminatie.
Daarentegen, kan een Arabier in Israël studeren en werken in elk beroep dat hij of zij wenst uit te oefenen. Geen wonder dat de Arabieren alles in het werk stellen om te leven in Israël, hetzij via een fictief "visum huwelijk" met Israëlisch-Arabische vrouwen of door de grenzen te infiltreren, vooral in het Zuiden.

De bottom line is dat het volk van Israël, gedurende de drieënzestig jaar van onafhankelijkheid, in kracht is toegenomen, ondanks de oorlogen, de problemen en de onzekerheden, terwijl de Palestijnen hebben geblunderd en van kwaad tot erger gingen. Drieënestig jaar, hebben de Arabieren de Palestijnen misbruikt, en de laatste hebben zichzelf misbruikt, door een Nakba voor zichzelf te maken. De schending op 15e mei van de grens door honderden symboliseerde niets anders dan het contrast tussen hen en Israël. Ze staan met lege handen, bij gebrek aan alles, terwijl Israël een geordende en gestructureerde staat is, die zelfs terughoudend kan zijn in haar betrekkingen met hen.

Een blik op de toekomst

Tot het einde van 2010, was er een universeel begrip dat de heersers in de Arabische wereld de controle hadden over het leger, de politie en de inlichtingendiensten; men kon naar believen vuren op een menigte, mensen ontvoeren uit hun huizen, hen beroven van hun mensenrechten en burgerlijke vrijheden, ze folteren of in het openbaar op te hangen op pleinen.
Gebeurtenissen van de afgelopen zes maanden hebben radicaal de perceptie veranderd in sterkte en zwakte in het Midden-Oosten. De protesten in Tunesië en Egypte die er in zijn geslaagd te doen wat ongebreideld geweld - met inbegrip van de moord op Sadat - niet kon doen tot nu toe. De moord op Sadat beëindigde zijn leven, maar er veranderde niets in Egypte; Mubarak was niet anders dan Sadat als het ging om de kwaliteit van leven voor de burgerij.
Daarentegen, met de geweldloze demonstraties, waarbij zo'n achthonderd Egyptenaren het leven verloren, kwam er een ​​einde aan de heerschappij van de "Vrije Officieren" en maken misschien ook nog een einde aan het leven van Mubarak nadat hij terecht staat voor het doden van demonstranten.

De nieuwe sfeer in het Midden-Oosten maken de ongewapende massa’s tot een succes en confronteren de dictators met hun val. Het fenomeen demonstratie tegen die de regeringen was schijnbaar machteloos, maar is het nieuwe onconventionele wapens wat wordt gehanteerd door werklozen en gefrustreerd jongeren. Na de succes door de Tunesiërs en de Egyptenaren, proberen de Libiërs, Jemenieten en de Syriërs nu ook om dit wapen te gebruiken tegen hun heersers en betalen een hoge prijs in het bloed als gevolg daarvan. De Palestijnen - de vluchtelingen en degenen in Judea en Samaria - hebben dit wapen nu ook op Israël gericht.

Met behulp van de moderne sociale media, als Facebook en Twitter, kan elke groep zich organiseren in weerwil van de oppositie door de regering en kan elke rebellen leider werken zonder dat hun identiteit wordt blootgegeven. Veel Facebook groepen zijn opgericht met een oproep voor de derde intifada, en de vraag is niet of dit het geval is, maar wanneer en onder welke omstandigheden.

Maar het is onmogelijk van de gebeurtenissen te scheiden van 15 mei in de interne overwegingen, van zowel de Syrische als van de Libanese. De Syrische regering zal alles doen wat in haar vermogen ligt om de camera lenzen af te leiden van - zelfs maar tijdelijk - van Dara'a, Homs, Banias en de massamoorden die gepleegd zijn door het regime.
Een samenloop van belangen tussen de regering en vluchtelingen in Syrië leidde tot de provocatie bij Majdal Shams, want het is voor iedereen duidelijk dat tientallen bussen vol met demonstranten niet konden naderen tot aan de grens afscheiding zonder een heimelijke verstandhouding en toestemming van het Syrische leger, een toestemming welke niet zou worden gegeven zonder groen licht van het kantoor van de president in Damascus.

Libanon, met zijn chronische interne moeilijkheden, oscilleert tussen een pseudo-westerse democratie en een Iraans-achtige theocratie en is onzeker over haar pad. Aan de ene kant is er een brandend verlangen om zich te ontdoen van de vierhonderdduizend Palestijnse vluchtelingen die hebben geleden onder de vernedering en onderdrukking van de Libanese elite sinds 1948, waarvan er sommigen zijn onder hen die de Palestijnen aanmoedigen tot een massale mars naar de grens met Israël.
Aan de andere kant, zijn de Libanesen bang van de opwarming aan de grens met Israël; en de herinneringen aan de oorlog in Libanon (2006) die velen doen afschrikken in het land van de ceders voor een oorlog met de "zionistische entiteit".
De Iraanse invloed is niet sterk genoeg om Libanon te duwen in het opblazen van de Israëlische grens, en ik ben niet zeker van of de Iraniërs wel geïnteresseerd zijn om de Libanese granaat op dit moment te laten ontploffen, ze kunnen er de voorkeur aan geven dat een optie te laten zijn voor meer moeilijke tijden, indien en wanneer er een confrontatie plaatsvindt tussen Iran en het Westen over hun nucleaire programma.

De gebeurtenissen die zijn begonnen op 15 mei moeten nog hun koers bepalen. De dynamiek van de Midden-Oosten protesten zijn zodanig dat ze de neiging hebben om zich te intensiveren, zij het met horten en stoten. Zowel de wereldse als de Arabische media hebben de protesten al vergeten.
Wat de woede van de Palestijnen zal laten toenemen en hen motiveren om de gebeurtenissen van 15 mei te repliceren. Israël moet vastberaden zijn, maar de acties moeten afgemeten zijn en ingetogen daar een hoog dodental alleen de problemen zal laten aanwakkeren. Het is absoluut noodzakelijk dat Israël niet de belangen van de dictators helpt. Israël moet verstandig en voorzichtig handelen, met behulp van niet-dodelijke methoden om de verstoringen te onderdrukken, en geen massamoord aan de grenzen, in het bijzonder die rond Gaza, wat de aandacht van de wereld zal afbuigen van de interne conflicten in de Arabische landen en het "recht op terugkeer" direct op de internationale agenda zal zetten.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Mordechai.Kedar @ biu.ac.il

Het artikel is gepubliceerd in het kader van het Centrum voor de Studie van de
Midden-Oosten en de islam (onder vorming), Bar Ilan Universiteit in Israël.
Vertaald uit het Hebreeuws in het Engels door Nachama Kanner.

Bron: IMRA - Monday, May 23, 2011 Middle Eastern Insights - No. 9 - Home-Made Nakba

Printen??? Spaar papier en inkt.