By Solly Ganor FrontPageMagazine.com | March 15, 2007



Solly Ganor is een overlevende van Dachau en de auteur van Light One Candle.

Vijf jaar geleden, had ik een gesprek met een jonge Palestijnse student die in korte nauwkeurige termen verklaarde hoe Islam het Westen zal verslaan. Het gesprek opende mijn ogen voor een veel groter beeld waarin Israël slechts een minder belangrijke rol in het Islamitische spel van verovering speelt. Sindsdien probeerde ik om sommige Arabieren aan te spreken die bij de Moskee komen bidden, maar zij waren niet zo openhartig zoals de student.

Vorige week, had ik een ander gesprek met een Israëlische Arabische bouw-werkgever met de onwaarschijnlijke naam van Francis die verantwoordelijk was voor de bouw van een villa dichtbij ons huis in Herzelia. Hij vertelde me dat zijn familie Christelijk was, en zijn naam werd hem gegeven ter ere van de Franciscaner monniken. Ons gesprek was net zo interessant zoals het eerste gesprek dat ik met de Arabische student vijf jaar geleden heb gehad en wat ik met u zou willen delen. Francis parkeerde vaak zijn auto dichtbij ons huis en wij groeten elkaar beleefd.

Ongeveer een week geleden, werd het water afgesloten voor reparaties in het huis wat hij bouwde, en Francis vroeg me of ik hem wat heet water kon geven voor zijn koffie. Hij was een lange mens van ongeveer veertig jaar, met roodachtig haar en blauwe ogen. Hij sprak perfect Hebreeuws, en ik werd natuurlijk nieuwsgierig naar hem. Ik was van mening dat hij de juiste persoon was om sommige meningen uit te wisselen.
Door zijn oogopslag veronderstelde ik dat hij of een Druze of uit het Syrische gebied kwam. Hij keek meer als een leraar dan een bouwvakarbeider en zoals ik later te weten kwam, was hij eigenlijk ook een leraar van beroep. Sinds mijn gesprek met de student vijf jaar geleden, was ik altijd nieuwsgierig om hun kant van het verhaal te horen; daarom besliste ik om hem voor een kop koffie in ons huis uit te nodigen. Ik zag hem voor een ogenblik aarzelen; dan glimlachte hij en bedankte me voor mijn gastvrijheid.

Terwijl wij onze koffie dronken, vertelde hij me dat hij uit een klein dorp in Galilea kwam, die Jish wordt genoemd, dichtbij de huidige Kibbutz Sassa. Ik herinnerde het dorp zeer goed aangezien ik één van de militairen was die het dorp innamen met de 7de Gepantserde brigade tijdens de Onafhankelijkheid-oorlog van 1948. Ik besliste om hem dit niet te vertellen omdat wij wat wat verzet in dat dorp ontmoetten en heel wat van de inwoners werden gedood.

Hij vertelde me een iets over zichzelf. “Voor een tijdje was ik leraar en ik hield van onderwijzen, maar ik kon er niet van leven en ik besliste om me bij mijn schoonvader aan te sluiten die in de bouw zaken deed.” Oordelend naar de grote Honda die hij reed, stelde ik me voor dat het voor hem niet slecht was geweest om van beroep te veranderen.

Ons gesprek draaide spoedig uit op de huidige situatie in het Middenoosten, over Hamas die de verkiezingen won en de situatie van de Israëlische Arabieren, en de laatste Libanese oorlog tegen Hizbollah. “Als Christenen zitten wij hier in een moeilijke situatie in Israël. Jammer genoeg, geven de Moslims hier en vooral de extreme Islamieten, de toon aan. Mijn familie die in Bethlehem leefde daar al waarschijnlijk sinds de Kruisvaarders en moesten voor hun leven vluchten. De Moslims hebben ons door bedreigingen en zelfs moord daartoe gedwongen. Bethlehem, wat hoofdzakelijk Christelijk, was is nu hoofdzakelijk Mohammedaans. Hier wordt zeer weinig over geschreven, zelfs niet in de Israëlische pers.”

Hij nipte aan zijn koffie en gaf me een lange blik. Hij scheen als iemand die niet helemaal zeker was om te gaan zeggen wat hij op het punt stond te gaan zeggen. Ik gaf hem een bemoedigend teken.

“Ik moet u iets vertellen wat zeer weinigen van u schijnen te begrijpen.” Zo ging hij verder, “Jullie oorlog tegen een paar duizend Hizbollah-strijders die jullie zouden hebben moeten verpletteren wat het ook koste gezien het belang en overwegende het resultaat, heeft men een volledig nieuwe situatie gecreëerd, niet alleen voor dit gebied, maar ook wereldwijd. Uw zwakke leiding begreep totaal niet het belang om deze oorlog te winnen.”

“Eigenlijk, kon de gehele Mohammedaanse wereld, niet alleen de Arabieren, eenvoudigweg niet geloven dat het machtige Israëlische Leger dat de gecombineerde Arabische krachten in zes dagen in 1967 versloegen, en bijna Cairo en Damascus in 1973 bezette, geen klein leger van Hezbollah-mensen kond verslaan. Aangezien het gebruikelijk is dat de Moslims de dingen zien zoals zij die willen zien en de meesten denken nu dat de huidige generatie van Israëliërs zwak is geworden en kunnen worden verslagen.”

“Het Amerikaanse aanvalsoorlog in Irak voegde aan hun overtuiging slechts toe, dat de overwinning niet alleen over Israël maar ook over het hele Westen niet alleen mogelijk is, maar ook uit te voeren. De vertakkingen van deze twee aanvalsoorlogen kunnen een Islamitische bloedige Tsunami over het Westen brengen, niet alleen in Israël. De haaien ruiken bloed en deze twee oorlogen gaven hen het groene licht sneller een aanval te beginnen dan zij in gedachten hadden. Uw probleem is dat u in de verdediging bent en zij de optie hebben om de tijd en de plaatsen te kiezen wanneer en waar aan te vallen en er niet veel over is om er iets tegen te doen. Wanneer zult u als Westerlingen zich realiseren dat de halve maatregelen bij deze mensen niet werken, die bereid zijn om met duizenden voor Allah te sterven om zo hun doel te bereiken? In hun ogen is de Westerse Wereld eenvoudigweg een afschuw op aarde, die moet worden vernietigd.”

Hij sprak kalm en ik kon hem heel goed in de school voorstellen om zijn studenten een lezing te geven. Ik schonk hem nog een kop van koffie in en moedigde hem aan om verder te gaan.

“De Amerikanen en de Europeanen en zelfs u Israëliërs weten werkelijk niet wat er gaande is, wel? Tijdens de laatste generatie zijn er honderdduizenden kinderen onderwezen over de hele Mohammedaanse wereld in Madrass-scholen om martelaren te worden voor Allah en om de ongelovigen te doden. Deze kereltjes zijn niet alleen bereid om het te doen, maar zijn eigenlijk al bezig met het uitvoeren daarvan. De bommen gaan over de hele wereld duizenden mensen doden en verminken, niet alleen als op 9/11 in de V.S. en in Londen, Madrid en Bali, maar in Afrika, India, Bangladesh, Egypte, Saudi-Arabië en op veel andere plaatsen. De eerste tekens van de Islamitische Tsunami zijn er reeds, maar het Westen begrijpt het niet, of wil het niet begrijpen wat er komt.”

“De Amerikanen die, -in plaats van zich te realiseren dat dit net zo'n slechte zaak is als de Tweede Wereldoorlog, of zelfs nog slechter-, die gaan zich uit Irak terugtrekken en overhandigen Irak aan Iran op een zilveren schotel. Dan komen de Saoedieërs en de rest van de Golfstaten. Wanneer dan de vuile bommen in alle Westelijke steden afgaan, wie gaat dan de Iraniërs tegenhouden?”

“Nu is het de tijd om hen tegen te houden, niet alleen omdat zij kernbommen ontwikkelen, maar omdat Iran de basis is geworden voor al het Islamitische terrorisme. Zij leveren het geld, mensen, en wapens aan het Islamitische terrorisme, rondom de hele wereld, vrij vaak door hun diplomatieke kanalen. Miljarden petrodollars die in Iran worden gestopt worden wereldwijd doorgegeven aan terroristen-organisaties. Zij geloven, en misschien terecht, dat het Westen niets kan doen om hen tegen te houden in het bereiken van hun doelstellingen. Zal de geschiedenis zich herhalen? Zijn het de Iraniërs die dezelfde fout maken als die Hitler maakte toen hij Polen aanviel? Is dit een gelijkwaardige situatie?”

“Als geschiedenisleraar heb ik het onderwerp grondig bestudeerd en kan ik u vertellen dat de Westelijke overwinning in de Tweede Wereldoorlog niet vanzelfsprekend was. Hitler kon de oorlog gewonnen hebben als hij vò&0grave;r de Amerikanen zou zijn doorgegaan met de atoombom ontwikkeling. De Duitsers begonnen er aan te werken in de jaren '30, en het was Hitler's besluit om voor de bouw van conventionelere wapens te kiezen, aangezien hij dacht dat de atoomwapens een fantasie zou zijn. Hitler nam het verkeerde besluit, maar als hij het juiste besluit had genomen de wereld zou heel veel verschillen van het type wereld van wat we vandaag hebben, niet dan? Het Westen won de oorlog tegen Hitler door een verkeerde keus. Zeer weinig mensen schijnen zich dat te realiseren.”

Ik moet zeggen dat zijn laatste woorden voor mij vrij schokkend overkwamen. Had Hitler een ander besluit genomen, dan zou ik in Dachau gestorven zijn en zou er geen Joodse staat genoemd Israël zijn geweest en het waarschijnlijkst zou er om het even geen Jood in deze wereld overgebleven zijn. Het idee dat de Westelijke democratieën in zijn algemeenheid en het lot van de Joodse mensen in het bijzonder kon afhangen van één besluit van Hitler, is het scenario van de slechtste nachtmerrie.

Hij merkte op dat zijn laatste woorden effect op me hadden, en hij glimlachte. “Ik zie dat mijn woorden bij u niet worden verspild,” zei hij droog. Ik neigde, en hij ging verder met zijn lezing. “Terugkomend op onze tijd, de Iraniërs baseren zich er op dat het Westen niets doet tegen hun ontwikkeling van kernbommen. Zij baseren zich ook op hun geheime wapen: een onuitputtelijke levering van Islamitische zelfmoordenaars. Sommige van hen zijn reeds over de hele Westerse Wereld uitgezaaid. Daarnaast zijn er de Islamitische landen die ook deze zelfmoordenaars leveren. Er is een tweede front is geopend, en dat is het Internet met meer dan vijf duizend Islamitische websites, die de hersenen spoelen van de jonge Moslims en hen aansporen om martelaren voor Allah te worden. Zij richten zich vooral op de jonge Moslims die in Europa en in het algemeen in het Westen leven. De Westelijke veiligheid-autoriteiten beschouwen deze websites als een grotere bedreiging dan de Iraanse atoombom. Al-Qaeda gaf onlangs in een televisie-uitzending te kennen een verwoestende aanval te gaan plegen tegen zijn vijanden, in deze lente. Zoals wij allen het weten, doet al-Qaeda geen loze bedreigingen.”

“Eigenlijk, begrijp ik niet waarom de Iraniërs atoombommen ontwikkelen waardoor de gehele wereld zich tegen hen keert. Elke zelfmoord-moordenaar is een potentiële atoombom, of een biologische, chemische of vuile bom die net zo verwoestend zijn, niet minder dan een atoombom. De Amerikanen en de Europeanen hebben geen verdediging tegen dit type van oorlog.”

“Wat kunnen wij tegen dit type oorlogvoering doen?” Vroeg ik hem. “Wel jullie IsraŽliërs zouden je in de volgende ronde tegen Hizbollah beter moeten voorbereiden. Dat zal niet zo lang duren. Het hangt van de Iraniërs af om toestemming te geven. Dit keer zult u de Hizbollah moeten vernietigen wat het ook mag kosten, dat mag geen kwestie zijn.”

“Natuurlijk, uw volgende ronde tegen Hizbollah, kan impliceren ook tegen de Syriërs en de Iraniërs te strijden. De Iraniërs verklaarden dat zij in geen geval zullen toelaten dat de Hizbollah wordt verslagen en misschien hun raketten tegen u gaan lanceren. Zo ook de Syriërs. Wat Israël zal doen? Het is onwaarschijnlijk dat Israël zijn vernietiging zal goedkeuren en hun kernarsenaal gaan gebruiken als het Westen niet te hulp zal komen. Misschien is ons boek Openbaring niet zo verkeerd in het beschrijven over het beginnen van het einde van de wereld in het Armageddon, die wij als har-Megiddo in Israël kennen. Het boek van Openbaring beschrijft de laatste slag van Armageddon tussen de “Krachten van goed en de krachten van het kwaad.”

“En wie zijn de krachten van goed ‘Israël of Islam?’ vroeg ik hem recht in de ogen kijkend. Hij gaf me een verschrikte blik. “ Als ik een Moslim was, zou ik geen probleem hebben om de krachten van goed te noemen en het zou zijn geen Israël zijn. Als Christen, zou ik waarschijnlijk Israël zeggen, maar als Christelijke Arabier zou ik verkiezen om niet te antwoorden.”

Wij keken elkaar aan. Zijn antwoord maakte het duidelijk waar de Israëlische Arabieren zich bevonden, of zij nu Moslims of Christenen waren. En waarom zou ik verrast moeten zijn? Na de totstandbrenging van de Staat Israël noemen de Arabische-Israëliër het hun nakbah (ramp).

Is er een manier om “Armageddon” te vermijden?

“Ik denk dat er twee manieren zijn om het te vermijden. Ten eerste kan het een oorlog zijn die het Westen kan winnen. Zoals in de Tweede Wereldoorlog, toen het Westen de Duitsers aanviel. Maar in 1936 zou de oorlog niet langer dan een maand geduurd hebben, niet meer, met zeer weinig slachtoffers. Het uitstel resulteerde in de II Wereldoorlog met al zijn gevolgen. Uiteindelijk, zal het Westen de Iraniërs moeten aanpakken, en is het beter dat zij het nu doen om een wereldcatastrofe later te voorkomen. Met het verslaan van Iran zal de Islamitische aanval zijn basis verliezen, en het kan het een keerpunt in geschiedenis zijn om de dreiging van het extreme Islam te verslaan. De meerderheid van de Moslims wil hoe dan ook deze confrontatie niet.”

“U schildert wel een erg donker beeld. Wanneer denkt u dat wij de volgende ronde tegen Hizbollah zullen hebben?” Vroeg ik. “Ik denk dat zij opnieuw zullen aanvallen zodra zij volledig opnieuw zijn uitgerust en ik denk dat het tijdens deze zomer zal zijn, terwijl IsraŽl nog in militaire en politieke opschudding verkeerd.”

Voor een tijdje, zaten wij in stilte bij elkaar. Hij beëindigde zijn tweede kopje koffie en stond op. “Ik weet wat ik ga doen. Ik ga naar Canada me bij mijn broer aansluiten. Dit land wordt eveneens veel te gevaarlijk voor Christenen,” zei hij. Hij bedankte me voor de koffie en wij schudden elkaar de hand.

“U zei dat er twee manieren zijn om Armageddon te vermijden?;” Bracht ik hem in herinnering. “Zeker, alles wat het Westen moet doen is de manier waarop Putin het doet. Hij vermoordt al zijn vijanden zonder met het oog te knipperen. Vermoord de vier of vijf Mullahs die de show runnen, Ahmadinejad, en een paar Iraanse fanatiekelingen en de oorlog kan worden vermeden. Het is moeilijk maar niet onmogelijk om te doen. Met de hi-tech technologie van vandaag ben ik zeker van dat op dit ogenblik nieuwe wapens tegen individuen worden voorbereid. Ik denk het de betere manier is om de kwestie af te handelen dan een oorlog tegen Islam.”

Het gesprek met Francis was niet bemoedigender dan die wat ik met de Palestijnse student vijf jaar geleden had. Het werd duidelijk dat Israël vooraan staat in het front voor de komende oorlog van het Westen tegen de Islam, tenzij wij de suggestie van Francis volgen om hoofd hoofd van de slang af te hakken, eerder dan in oorlog te gaan met de Islam.