Pas later besefte ik dat ik toen een dhimmi was'

Kritiek leveren op de islam is niet geheel ongevaarlijk. Bat Ye'or- Hebreeuws: 'dochtervan de Nijl' -schrijft daarom onder pseudoniem. In Den Haag sprak ze op een door het wetenschappelijk bureau yan de LPF georganiseerde, zwaarbeveiligde conferentie over de islam.

Gesprek met een omstreden historica.

Al vele jaren onderzoekt Bat Ye'or de gescbiedenis vanJoden en Christenen onder islamitische heerschappij. In baar boeken laat ze zien dat het verbaal van de tolerante islam een mythe is. "En dat is gevaarlijk", zegt ze. "Het is altijd beter om de realiteit onder ogen te zien." Ook in de zogeheten interreligieuze dialoog worden volgens haar veel pijnlijke zaken onder het tapijt geveegd, met als gevolg dat die misscbien wel plezierig zijn, maar inhoudelijk leeg. "Een dialoog tussen religies is natuurlijk beter dan oorlog voeren", zegt ze. "Maar dan moet je wel weten hoe moslims in zo'n dialoog staan. Veel moslims geloven dat Jezus, koning David, en Abrabam in werkelijkheid moslims waren die de islam verkondigden. Het Oude en het Nieuwe Testament zijn volgens hen vervalsingen die door de Koran worden rechtgezet. Je zult dus allereerst duidelijk moeten krijgen dat Joden en Christenen een eigen geschiedenis hebben die bestaansrecht heeft." Als historicus boog zij zicb over de vraag hoe de islam zo succesvol heeft kunnen zijn. Palestina, Iran, Egypte, Syrie, Irak en Turkije werden voor de geboorte van de islam grotendeels bevolkt door christenen. Tot zij in de zevende en de acbtste eeuw plots islamitisch werden. Gelovige moslims zien er de hand van God in. Maar ook wetenscbappers doen nog wel eens voorkomen alsof de islam er vanzelf in slaagde om, in iets meer dan honderd jaar tijd, een gebied voor zich te winnen dat reikte van Spanje tot India. Bat Ye'or wijst op bet dikke boek dat de Amerikaan Andrew Bostom heeft samengesteld. 'The Legacy of Jihad' (2005) staat vol historiscbe bronnen en wetenscbappelijke artikelen over de djihad. Ibn Warraq maakt duidelijk dat voor het doorgronden van de djihad vooral soera 9-29 uit de Koran van belang is. Dit vers roept moslims op om de ongelovigen te bestrijden, totdat zij zicb ofwel bekeren, ofwel onderwerpen aan islamitische overheersing. In een ander stuk legt de Nederlandse islamoloog Ruud Peters de doctrine van de djihad belder uit "De crux van de doctrine is het bestaan van een islamitiscbe staat, die "de gehele oemma {islamitiscbe gemeenscbap] regeert. Het is de plicht van de oemma om het gebied van deze staat zoveel mogelijk uit te breiden om zoveel mogelijk mensen onder zijn heerschappij te brengen. Het ultieme doel is om de gehele aarde onder islamitisch bestuur te brengen en het ongeloof uit te roeien." In haar boeken beschrijft Bat Ye'or hoe djihadistiscbe moslimlegers Perzie veroverden in bet jaar 637 , en hoe vervolgens Egypte, Syrie en Palestina werden ingenomen. Dat ging vrij gemakkelijk, voornamelijk omdat de christenen te zeer bezig waren met bun onderlinge theologiscbe geschillen. Als zij zicb bewust werden van de dreiging, was bet meestal te laat. Soms konden zij de moslims tijdelijk afkopen, soms dachten zij het gevaar te kunnen bezweren door moslims te helpen met het versterken van de islam, en soms ook probeerden christenen om bij moslims in een goed blaadje te komen door Joden te vervolgen. Bat Ye'or bespreekt veei gevallen van christenen die zicb op die manier voor de islamitiscbe djihad lieten gebruiken.

Zij verzamelde ook ooggetuigenverslagen. Een zekere Jean van Nikiou beschrijft in de zevende eeuw bijvoorbeeld hoe Arabische legers zijn woonplaats binnenvielen: "Toen kwamen de moslims aan in Nikiou [aan de Nijl]. Er was niet een soldaat om hen te weerstaan. ze namen de stad in en slachtten een ieder af die ze tegenkwamen op straat en in de kerken - mannen, vrouwen en kinderen, niemand werd gespaard." Om de cultuur van door de islam onderworpen volkeren te beschrijven, introduceerde Bat Ye'or het begrip 'dhimmitude'. Het komt van het Arabische woord 'dhimmi' -een onderworpen Jood of christen. Een dhimmi moest conform islamitische rechtsregels behandeid worden. Zo mocht een dhimmi niet op een paard rijden (alleen op een ezel), moest hij speciaal herkenbare kleding dragen, en zijn huis mocht niet hoger zijn dan dat van een moslim. Ook werden dhimmi's gedwongen om een speciale, zeer hoge belasting te betalen. Bij het innen ervan dienden zij publiekelijk vernederd te worden. Zo schrijft de Marokkaanse islamitische rechtsgeleerde al-Maghili aan het einde van de vijftiende eeuw: ..Op de dag van de betaling moeten zij [de dhimmi's] samengebracht worden op het marktplein. Daar moeten ze wachten op de laagste en smerigste plaats, (...) dan moeten ze, een voor een, naar voren gesleept worden (naar de verantwoordeIijke beambte) om te betalen. Als ze betalen, krijgt de dhimmi een klap, en wordt hij opzij gesmeten,zodat hij denkt dat hi} aan het zwaard ontkomen is. Dit is de manier waarop de vrienden van de Heer, van de eerste en de laatste generatie, zullen handelen tegenover hun ongelovige vijanden, want de macht behoort bij Allah, bij zijn Boodschapper en bij de Gelovigen." Kinderen van christenen (en van hindoes in India) werden vaak ontvoerd en tot slaaf gemaakt. Vele duizenden christenen werden op deze wijze bijvoorbeeld gedwongen om te dienen in het leger van de Ottomaanse sultan. Een dhimmi genoot officieel bescherming van de islam, dat wil zeggen: zijn leven werd meestal gespaard. Maar deze bescherming werd opgezegd op het moment dat een dhimmi zich schuldig maakte aan het bekritiseren van de islam. Dit is een van de argumenten die Bat Ye'or gebruikt om te illustreren dat Europa op dit moment een gebied van dhimmitude aan het worden is. ..Mensen die spotten met, of kritiek leveren op de islam moeten onderduiken. Het is niet meer duidelijk welke wet er in Europa geldt: de wetten die hun oorsprong hebben in de joods-christelijke traditie en de Verlichting of de islamitische wetten. Volgens haar is Europa verraden door haar leiders, net zoals veel christelijke patriarchen in de achtste eeuw verraad pleegden door met de moslim-legers te collaboreren. De EU, steltz ij, heeft sinds de oliecrisis van de jaren zeventig, bij monde van de Euro-Arabische dialoog, in ruil voor olie en vrede Europa proberen om te vormen tot 'Eurabie' - een continent dat verbonden wordt door haat jegens Israel en Amerika. Een van haar stellingen luidt dat de komst van miljoenen moslim-emigranten een voor opgezet plan betreft van de EU en de Arabieren. Dit wordt door weinig mensen serieus genomen - met uitzondering van Oriana Fallaci, die deze complottheorie van Bat Ye'or overneemt in haar anti-islamitische bestseller 'De woede en de trots'. Haar onderzoek naar de positie van minderheden onder de islam van is meer dan alleen het historisch belang. De vervolging van religieuze minderheden in de islamitische weteld is immers een moeilijk te negeren feit. Afgelopen maand nog vielen radicale moslims in het Egyptische Alexandrie Koptische gelovigen aan. Een oudere christelijke man werd gedood, zestien anderen raakten gewond. In buurland Soedan worden christenenals slaven gehouden door moslims. In het algemeen zie je dat joodse en christelijke gemeenschappen in het Midden-oosten verdwijnen onder druk van islamitische intolerantie. Bat Ye'or, geboren in een kosmopolitisch milieu in Cairo, heeft de vervolging aan den lijve ondervonden. In 1955 werd haar het Bgyptische staatsburgerschap ontnomen en werd zij stateloos. Joden in Egypte mochten rond de Suez-crisis van 1956 niet meer naar restaurants en bioscopen. "Ook werden mensen zomaar opgepakten in de gevangenis gegooid. Bezittingen werden geconfisqueerd, bankrekeningen geblokkeerd. Mensen vroegen ons: 'Wanneer vertrekken jullie? Wij willen je huis,'" Toch waren de meeste Egyptenaren niet slecht, zegt Bat Ye'or. "Het lag niet aan hen. Zij werden opgejut door een ideologie. Je moet begrijpen dat er in vrijwel alleArabische landen zo'n beweging gaande was. In 1938 hadden veel moslimstaten een alliantie gesloten met de nazi's en de fascisten. Wij hebben het alleen maar gered doordat Egypte bezet was door de Engelsen. In Irak zijn in 1941 onder het regime van nazi-sympathisant Rachid Kailani massamoorden gepleegd. Van Joden werden eerst de handen vastgebonden, vervolgens werden ze onder de tram gelegd. Pogroms vonden plaats in de gehele islamitische wereld. In 1948 bereikten zij een piek.'! Haar ouders moesten toen ze Egypte verlieten, afstand doen van al hun bezittingen en beloven dat ze nooit meer een voet op Egyptisch grondgebied zouden zetten. "We mochten niet meer meenemen dan twee koffers en twintig pond. Ik weet nog dat we in het vliegtuig stapten naar Engeland en dat iemand tegen mij zei: 'Nu ga je naar de vrijheid. Toen wist ik nog niet wat ze daarmee bedoelde. Pas later besefte ik dat ik toen een dhimmi was."

Vluchten uit Egypte
In 1957 moest Bat Ye'or - toen nog een meisje, nu een kleine, sterke vrouw van in de zestig - met haar familie vluchten uit Egypte. In Engeland studeerde zij aan het archeologisch instituut van de Universiteit van Londen. In 1959 verkreeg ze door haar huwelijk de Britse nationaliteit. In 1960 verhuisde zij naar Zwitserland. Daar kreeg ze drie kinderen. Aan de Universiteit van Geneve houdt zij zich bezig met gechiedenis en sociale wetenschap. Publicaties: 'The Dhimmi. Jews and Christians under Islam' (1985); 'The Decline of Eastern Christianity under Islam. From Jihad to Dhimmitude. Seventh' Twentieth Century' (1996); 'Islam and Dhimmitude. Where Civilizations Collide , (2002); 'Eurabia. The Euro-Arab Axis' (2005),