Pilar Rahola

Saturday, January 3, 2009

Portal of Ideas: Pilar Rahola

Mario M schrijft:

Pilar Rahola is een Spaanse politicus, journalist en activiste. Ze is een hartstochtelijk verdediger van de Verenigde Staten en Israël en een onvermoeibare strijder tegen het anti-Semitische. Dit alles ondanks haar linkse ideologie. Haar artikelen zijn gepubliceerd in Spanje en in enkele van de belangrijkste kranten in Latijns-Amerika. Ze is draagster van de belangrijkste onderscheidingen van Joodse organisaties.

Ik kwam op deze toespraak en voelde dat het de moeite waard om het te plaatsen in mijn blog. Ik vertaalde het en heb de volledige verantwoordelijkheid voor eventuele fouten. Als je wilt haar blog bezoeken, kunt u dit doen door hier te klikken: Pilar Rahola Sommige van haar artikelen zijn in het Engels vertaald.

Waarom zien we geen demonstraties tegen islamitische dictaturen in Londen, Parijs, Barcelona? Of demonstraties tegen de Burmese dictatuur? Waarom zijn er geen demonstraties tegen de slavernij van miljoenen vrouwen die leven zonder enige wettelijke bescherming? Waarom zijn er geen demonstraties tegen het gebruik van kinderen als menselijke bommen waar sprake is van strijd met de islam? Waarom is er geen leiding ter ondersteuning van de slachtoffers van de islamitische dictatuur in Soedan? Waarom is er nooit enige verontwaardiging tegen de terreurdaden begaan tegen Israël? Waarom is er geen protest van de Europese links tegen islamitisch fanatisme? Waarom verdedigen ze niet het recht van Israël om te bestaan? Waarom verwarren ze ondersteuning van de Palestijnse zaak met de verdediging van het Palestijnse terrorisme? Een ten slotte, de miljoen dollar-vraag: waarom is de linkerzijde in Europa en over de hele wereld zo geobsedeerd met de twee solide democratieën, als de Verenigde Staten en Israël, en niet met de ergste dictaturen op de planeet? De twee solide democratieën, die hebben geleden onder de bloedigste aanslagen van terrorisme, en de linkerzijde kan het niets schelen.

En dan, het concept van vrijheid. In elke pro-Palestijns Europese forum hoor ik de links vurig schreeuwen: “We willen de vrijheid voor het volk!” Niet waar. Ze zijn nooit bezig geweest met vrijheid voor de bevolking van Syrië, Jemen, Iran, Soedan, of andere naties. En ze zijn er nooit mee bezig geweest toen Hamas de vrijheid voor de Palestijnen vernietigde. Ze zijn alleen bezig met behulp van het concept van de Palestijnse vrijheid als een wapen tegen de Israëlische vrijheid. Een daaruit voortvloeiende gevolg van deze ideologische pathologieën is de manipulatie van de pers.

De internationale pers heeft grote schade aangericht met de rapportage over de kwestie van het Israëlisch-Palestijnse kwestie. Over dit onderwerp ze informeren ze ons niet, propaganda bedrijven ze. Bij de rapportage over Israël vergeet de meerderheid van de journalisten de ethische code. En ja, een Israëlische daad van zelfverdediging wordt beschreven als een bloedbad, en een eventuele confrontatie, als genocide. Zoveel domme dingen hebben ze geschreven over Israel, dat er geen beschuldigingen meer over gebleven zijn tegen hen. Tegelijkertijd is er nog nooit een drukke bespreking geweest tegen de Syrische en Iraanse inmenging in de verspreiding van het geweld tegen Israël, de indoctrinatie van kinderen en de corruptie van de Palestijnen. En als er wordt gerapporteerd over slachtoffers, wordt elk Palestijnse slachtoffer gerapporteerd als een tragedie en elke Israëlische slachtoffer wordt gecamoufleerd, verborgen of erover gerapporteerd met minachting.

En laat me er toevoegen over dit onderwerp de Spaanse linkerzijde. Talrijk zijn de voorbeelden over het anti-Amerikanisme en anti-Israëlische sentimenten die illustreren die het Spaanse links definieert. Zo heeft één van de linkse partijen in Spanje een lid geroyeerd voor het maken van een pro-Israël website. Ik citeer uit de royering’s-document: “Onze vrienden zijn de mensen van Iran, Libië en Venezuela, onderdrukt door het imperialisme, en geen vriend van een nazi-staat als Israël.”

[ Dergelijke mensen zijn het komende half jaar voorzitter van de EU. wj ]

In een ander voorbeeld, de socialistische burgemeester van Campozuelos veranderd Shoah Day, ter herdenking van de slachtoffers van de holocaust, in het Palestijnse Nabka Day, die om oprichting van de staat Israël rouwt, daarmee aangevende de minachting voor de zes miljoen vermoorde Europese joden in de Holocaust. Of in mijn geboortestad Barcelona, daar heeft de gemeenteraad besloten ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van de oprichting van de Staat Israël, een week van solidariteit te hebben met het Palestijnse volk. Zo nodigde men Leila Khaled uit, een bekende terrorist uit de jaren ‘70 en de huidige leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, een terroristische organisatie aldus beschreven door de Europese Unie, die het gebruik van bommen tegen Israël bevordert. En zo verder en verder.

Deze politiek correcte manier van denken heeft zelfs de toespraken van president Zapatero vervuild. Zijn buitenlands beleid valt binnen die van het de krankzinnige links, en over kwesties van het Midden-Oosten is hij ondubbelzinnig pro Arab. Ik kan u verzekeren dat in particuliere, Zapatero plaatsen op IsraŽl de schuld voor het conflict in het Midden-Oosten, en het beleid van minister van Buitenlandse Zaken Moratinos weerspiegelen dit. Het feit dat Zapatero gekozen voor een kafiah in het midden van het Libanon-conflict slijtage is geen toeval, het is een symbool.

Spanje heeft geleden onder de ergste terroristische aanslag in Europa en het is een doelwit van elke islamitische terroristische organisatie. Zoals ik al schreef daar vóór, ze doden ons met mobiele telefoons verbonden met satellieten, en verbonden met de Middeleeuwen. Een nog is het Spaanse links de meest anti Israëlische groep in de wereld.

En zegt dat het anti-Israëlische vanwege de solidariteit. Dit is de waanzin die ik aan de kaak wil stellen in deze conferentie.

Conclusie

Ik ben niet joods. Ideologisch ben ik links en een journalist van beroep. Waarom ben ik dan niet anti Israëlische zoals mijn collega's? Omdat ik als niet-jood de historische verantwoordelijkheid heb om te vechten tegen de jodenhaat en momenteel tegen de haat voor hun historische thuisland, Israël. Bestrijding van antisemitisme is niet de taak van de joden, is het de plicht van de niet-joden.

Als journalist is het mijn plicht om te zoeken naar de waarheid niet naar vooroordelen, leugens en manipulaties. De waarheid over Israël is niet verteld. Als een persoon uit de linkse zijde die houdt van de progressie, ben ik verplicht om de vrijheid, cultuur, politieke vorming voor kinderen, samenleven en de wetten te verdedigen die in de Tien Geboden staan met universele principes. Beginselen die het islamitisch fundamentalisme systematisch wil vernietigen. Dat wil ik zeggen, als een niet-jood, journalist en lefty heb ik een drievoudige morele plicht tegenover Israël, want als Israël wordt vernietigd, zullen vrijheid, moderniteit en cultuur ook worden vernietigd.

De strijd van Israël, zelfs als de wereld het niet wil accepteren, is de strijd van de wereld.